Шырав
Шырав ĕçĕ:
Пирӗн мужик хӑйӗн хура куҫхаршиллӗ хӗрӗпе чылайранпа ӗнтӗ халӑх хушшинче тӗрткелешсе ҫӳрет: пӗр лавӗ патне пырать, теприне хыпашласа пӑхать, хӑшӗ-пӗринпе хаклашать, анчах та пуҫӗнчи шухӑшӗсем унӑн ҫаплах-ха хайхи тулӑ миххисемпе хӑй сутма илсе килнӗ ватӑ кӗсри патӗнче ҫаврӑнкаласа ҫӳреҫҫӗ.
II // Василий Алагер, К. Никифорова, Михаил Рубцов, Афиноген Кузьмин. Николай Гоголь. Диканька ҫывӑхӗнчи хуторти каҫсем. Вырӑсларан чӑвашла В. Алагер, К. Никифорова, М. Рубцов, А. Кузьмин куҫарнӑ. Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 254 с.
Ҫак вӑхӑтра лав кӗпер урлӑ каҫса анаталла анма пуҫларӗ, ҫавӑнпа та унӑн юлашки сӑмахӗсем илтӗнмерӗҫ; анчах та йӗкӗт кунпа ҫырлахасшӑн пулмарӗ пулас; нумайччен шухӑшласа тӑмарӗ вӑл, пылчӑк муклашки ярса илчӗ те пӗрех вӑркӑнтарчӗ хайхи лав ҫинелле.
I // Василий Алагер, К. Никифорова, Михаил Рубцов, Афиноген Кузьмин. Николай Гоголь. Диканька ҫывӑхӗнчи хуторти каҫсем. Вырӑсларан чӑвашла В. Алагер, К. Никифорова, М. Рубцов, А. Кузьмин куҫарнӑ. Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 254 с.
«Чипер хӗр! — терӗ хайхи шурӑ свиткӑллӑ йӗкӗт каллех, куҫне ун ҫинчен илмесӗр.— Славная дивчина! — продолжал парубок в белой свитке, не сводя с нее глаз.
I // Василий Алагер, К. Никифорова, Михаил Рубцов, Афиноген Кузьмин. Николай Гоголь. Диканька ҫывӑхӗнчи хуторти каҫсем. Вырӑсларан чӑвашла В. Алагер, К. Никифорова, М. Рубцов, А. Кузьмин куҫарнӑ. Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 254 с.
Хӑй ҫеҫ пулнӑ пулсан, хайхи хӗрӗн ытла та хаяр амаҫури амӑшӗ пулман пулсан, вӑл ӑна ним мар, хӗпӗртесех хӑйпе пӗрле лартса кайнӑ пулӗччӗ.который и душою рад бы был это сделать прежде, если бы не мачеха.
I // Василий Алагер, К. Никифорова, Михаил Рубцов, Афиноген Кузьмин. Николай Гоголь. Диканька ҫывӑхӗнчи хуторти каҫсем. Вырӑсларан чӑвашла В. Алагер, К. Никифорова, М. Рубцов, А. Кузьмин куҫарнӑ. Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 254 с.
Уссийӗсене унӑнне хайхи никама шеллемен парикмахер, пӗр вӑхӑтрах чипер пике патне те, чипер марри патне те пырса тухса пудра сапса яракан парикмахер, темиҫе пин ҫул хушши ӗнтӗ пӗтӗм этем ӑруне пудра сапса яраканскер пудрӑланӑ.
I // Василий Алагер, К. Никифорова, Михаил Рубцов, Афиноген Кузьмин. Николай Гоголь. Диканька ҫывӑхӗнчи хуторти каҫсем. Вырӑсларан чӑвашла В. Алагер, К. Никифорова, М. Рубцов, А. Кузьмин куҫарнӑ. Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 254 с.
«Шуйттан кӗрепли! — кӑшкӑрса ячӗ, тет, хайхи ача, ҫамкине ярса тытнӑ май пӗр аршӑн пек аяккалла сиксе ӳксе, — мӗнле-ха вӑл, — ашшӗне шуйттан кӗпер ҫинчен тӗртсе ярасшӗ, — ытла хытӑ ыраттарать!»
Умӗнхи сӑмах // Василий Алагер, К. Никифорова, Михаил Рубцов, Афиноген Кузьмин. Николай Гоголь. Диканька ҫывӑхӗнчи хуторти каҫсем. Вырӑсларан чӑвашла В. Алагер, К. Никифорова, М. Рубцов, А. Кузьмин куҫарнӑ. Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 254 с.
Латинла калаҫма вӗреннӗ ачи кӗрепле курчӗ, тет те, ыйтать, тет, хайхи ашшӗнчен: «Мӗн теҫҫӗ-ха ҫакна, атте?»Латыньщик увидел грабли и спрашивает отца: «Как это, батьку, по-вашему называется?»
Умӗнхи сӑмах // Василий Алагер, К. Никифорова, Михаил Рубцов, Афиноген Кузьмин. Николай Гоголь. Диканька ҫывӑхӗнчи хуторти каҫсем. Вырӑсларан чӑвашла В. Алагер, К. Никифорова, М. Рубцов, А. Кузьмин куҫарнӑ. Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 254 с.
Ашшӗ патне вӗренсе таврӑннӑ, тет те, хайхи йӑлт латинла калаҫать, тет, хамӑрӑн православнӑй чӗлхене те манса кайнӑ, тет, пур сӑмаха та «ус» тесе вӗҫлет, тет: кӗреҫи унӑн — кӗрӗҫеус, хӗрарӑм — хӗрарӑмус.
Умӗнхи сӑмах // Василий Алагер, К. Никифорова, Михаил Рубцов, Афиноген Кузьмин. Николай Гоголь. Диканька ҫывӑхӗнчи хуторти каҫсем. Вырӑсларан чӑвашла В. Алагер, К. Никифорова, М. Рубцов, А. Кузьмин куҫарнӑ. Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 254 с.
Лозневой хайхи Самохвалов ҫине хӑвӑрттӑн та шиклӗн пӑхса илчӗ те, унӑн питне тӗплӗн кураймасӑрах, пуҫне чикрӗ.
XV // Михаил Рубцов. Бубеннов, Михаил Семёнович. Шурӑ хурӑн: роман; иккӗмӗш кӗнеке; вырӑсларан Михаил Рубцов куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1954. — 363 с.
Сӑрт ҫамки ҫине хӑпарса ҫитсен, вӑл калитке патӗнче тӑрса юлнӑ юлташӗсем еннелле ҫаврӑнса аллипе сулнӑ та, васкавлӑн хайхи ансӑр ҫул еннелле уттарнӑ.
Саккӑрмӗш сыпӑк // Иван Васильев. Эммануил Казакевич. Ҫӑлтӑр: повесть; вырӑсларан И.С. Васильев куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1950. — 1622 с.
Ҫав икҫӗр ҫухрӑма вӑл икӗ эрне хушши кайнӑ, вара, пачах чирлесе, вӑйсӑрланса пӗтнӗскер, вӑл хӑй килӗнчен тӑват ҫухрӑмри яла салана ҫитнӗ, ҫавӑнта вара вӑл хӑйӗн хӗрӗ тесе шутланакан, анчах та хӑйӗн хӗрӗ пулман хайхи аллине хӑй хуҫнӑ Укахвие тӗл пулнӑ та — хӑй те ӑна палламан, лешӗ те палламан.
II // Феодосия Ишетер. Лев Толстой. Повеҫсемпе калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1961. — 93–110 стр.
Ҫак старик Корней пулнӑ, ҫамрӑк хӗрарӑмӗ хайхи Корней вунҫич ҫул ӗлӗкрех аллине хуҫса янӑ Укахви пулнӑ-мӗн.
II // Феодосия Ишетер. Лев Толстой. Повеҫсемпе калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1961. — 93–110 стр.
Ӑна хирӗҫ чи малтан ҫав хайхи Шурӑ Евстигней сиксе тухрӗ, — ҫак ҫын ҫинчен Корней ирӗксӗрех ҫул тӑршшӗпех шухӑшласа килнӗччӗ ӗнтӗ.Первый встретил его тот самый Евстигней Белый, про которого он не мог не думать всю дорогу.
I // Феодосия Ишетер. Лев Толстой. Повеҫсемпе калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1961. — 93–110 стр.
Ир енне вӑл лӑпланчӗ, эпир вара хайхи юрату тенӗ туйӑма пула мирлешрӗмӗр.К утру она успокоилась, и мы помирились под влиянием того чувства, которое мы называли любовью.
XXII // Ваҫлей Игнатьев. Лев Толстой. Повеҫсемпе калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1961. — 3–86 стр.
Эпӗ вӗсем мӗн тунине пурне те ырланӑ пек пултӑм, унтан каллех, унпа ӑшӑ кӑмӑллӑ пулма хушакан хайхи тӗлӗнмелле туйӑма пӑхӑнса, ӑна: Эсир кирлӗ кӗвӗ суйласа илме пултарассине эпӗ шанатӑп, арӑма та ҫавнах сӗнетӗп, — терӗм.
XXI // Ваҫлей Игнатьев. Лев Толстой. Повеҫсемпе калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1961. — 3–86 стр.
Анчах хайхи ҫӑлӑнӑҫ клапанӗ текенни те манӑн ун чухне лӑпах ӑнсӑртран хупӑннӑ пулнӑ.И будь у меня спасительный клапан открыт, — а то он случайно прикрылся как-то на это время.
VII // Ваҫлей Игнатьев. Лев Толстой. Повеҫсемпе калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1961. — 3–86 стр.
Ҫавна пула ӗнтӗ эпӗ асапланатӑп, ӑна никам та пӗлмест, калаҫасса вара, хайхи леш барыньӑ евӗр, ухмахла ҫеҫ калаҫаҫҫӗ.От этого-то меня и мучает то, что никто этого не знает, а говорят такие глупости, как вон та барыня.
VII // Ваҫлей Игнатьев. Лев Толстой. Повеҫсемпе калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1961. — 3–86 стр.
Унтан вара чылайччен тӗллесе тӑрса кутӗнчен ҫав тери хытӑ тапрӑм та, хайхи манӑн сысна хӑйӗн нӑриклетсе илнӗ сассинчен те пӗр ҫирӗм хут маларах аллейӑн тепӗр вӗҫӗнчен тухса ӳкрӗ.
Сысна ҫури йӑли // В. Абакаев. О. Генри. Сысна ҫӳри йӑли // Илемлӗ литература: журнал. — Шупашкар: Чӑвашгосиздат, 1941. — №4. — 118-126 с.
Ах, чунӑм, ку — Берманӑн хайхи хӑй калакан чи чаплӑ произведенийӗ вӗт, — вӑл ӑна юлашки ҫулҫӑ ӳкнӗ каҫ ҫырса хӑварнӑ.Да, милая, это и есть шедевр Бермана — он написал его в ту ночь, когда слетел последний лист.
Юлашки ҫулҫӑ // Николай Степанов. О. Генри. Юлашки ҫулҫӑ // Илемлӗ литература: журнал. — Шупашкар: Чӑвашгосиздат, 1941. — №4. — 113-118 с.
Хайхи йытӑ месерле выртнӑ та урисене ҫӗклесе хӳрипе вылятма пуҫланӑ.Собачка легла на спину, подняла лапки и стала махать хвостиком.
Арӑсланпа йытӑ // Евстафий Владимиров. Лев Толстой. Калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1953. — 13–16 стр.