Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

ҫавсем сăмах пирĕн базăра пур.
ҫавсем (тĕпĕ: ҫавсем) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
— Вӗсенчен иккӗшӗ ҫеҫ юсанма пултарайми усал этемсем, шӑпах ҫавсем ӗнтӗ тискер ӗҫ тума ыттисене хӗтертрӗҫ.

Куҫарса пулӑш

Ҫирӗм улттӑмӗш сыпӑк // .

Ҫавсем-ҫине пӑхсан, халӗ вӑл хӑраса ӳкмерӗ, тӗлӗнмерӗ; сӑн-пичӗ унӑн ним чухлӗ те пӑлханса улшӑнмарӗ.

Взглянув теперь на них, он не испугался, не удивился; на лице его не выразилось даже ничего похожего на любопытство.

VII // .

Кашкӑрпа ҫӑхан ҫапӑҫу хирне сӑрӑннӑ пекех ҫавсем те ӑнӑҫман революци хыҫҫӑнах ҫӳреҫҫӗ…

Они следуют по пятам поражения, как волки и вороны на полях битв…

XIII. Малалли истори // .

Хӑш-пӗрисемшӗн ту хысакӗнче хӗҫ-пӑшаллӑ ҫынсене курнӑ пек те туйӑннӑ; анчах ҫавсем ӳсен-тӑран тӗмӗсем кӑна пулнӑ иккен.

Некоторым уже мерещились на горных склонах люди с винтовками; но это были просто кустарники.

XII. Пӗр пӑлханман хула историйӗ // .

Пур асапӗ-тӗсепӗ, тарӑхса хӑшкӑлни, хушӑран намӑсланни те, ҫывӑх тус-йышӗсем пуҫӗсене кӑлӑхах хуни, ҫавсемпе пӗрлех тата шанчӑксӑр юратӑвӗ те хупӑнса ларни, ӑша кантарми ҫилӗ, нимӗнле йӑпатайми тунсӑхӗ, пӗр-пӗччене тӑрса юлни те кун-ҫулӗнче ӗмӗчӗ сӳнни, вӗҫӗ-хӗррисӗр аса илӗвӗ — ырри те пулнӑ пуль унта, усалли те, анчах пур пӗрех ҫавсем халь нимӗне тӑманни — пӗхӗмпех куҫҫульпе хутшӑнса тӑкӑнчӗ.

Страдания, горькие разочарования, угрызения совести, скорбь о напрасных жертвах и вместе с этим безнадежно погибшая любовь, озлобление, безутешная тоска, сознание своего одиночества и бесцельности жизни, рой воспоминаний — и светлых и мрачных, но в одинаковой мере мучительных — все было в этих слезах.

III. Ҫурҫӗрелле! // .

— Мӗне кирлӗ пулчӗҫ вара ҫавсем ӑна?

— А зачем они ему понадобились?

XXXIV. Ирхине // .

Шӑратнӑ пульӑсем пулмасӑр тата мӗн пулччӑр ӗнтӗ ҫавсем, ҫатмипе ав тӑхлан шӑратаҫҫӗ, ҫав тӑхланран ачасем пульӑсем тӑваҫҫӗ.

II это было не что иное, как уже отлитые пули, а в сковородке плавился свинец, который мальчики разливали по формам.

III. Икӗ тӗнче // .

Унта кӗрешӳ юррисем те пур, тарӑхса макӑрни те, савӑнтаракан кӗлӗсем те пур, ҫавсем йӑлтах Огняновӑн пӑшӑрханнӑ чунне кӑшт лӑпланма пулӑшрӗҫ.

Эти песни борьбы, эти вопли отчаяния и восторженные молитвы вызывали отклик в его смятенной душе.

XXVIII. Вериговӑра // .

Ӗнтӗ кӗҫӗрхи каҫ пайтах ҫӗрте Огняновпа Соколов пирки тем те пӗр юла юпса калаҫаҫҫӗ те, тен, кунта та ҫавсем ҫинченех калаҫатчӗҫ пуль тесе шухӑшне илчӗ вӑл.

Стефчов полагал, что прерванный разговор касался неких пасквилей на Огнянова и Соколова, во множестве разбросанных всюду в прошлую ночь.

XIX. Ламри сӑмах // .

Кӳренмелле мар тӗрлӗрен историсем ҫакӑнтан вӑй илсе тухаҫҫӗ те, пӗтӗм хула тӑрӑх ҫаврӑнса, ҫаплипех упранса каялла килеҫҫӗ, анчах каялла ҫавсем тем пек ӳссе те шыҫӑнса таврӑнаҫҫӗ; кутӑнла майпа та пулса тухаҫҫӗ: пӗр-пӗр тусан пӗрчи пек пӗчӗк хыпар ҫакӑнта килсе кӗрсен ту пек пысӑкланать.

Всякие истории, как будто безобидные, исходили отсюда, чтобы, обойдя весь город, вернуться в целости и сохранности, только раздутыми до огромных размеров; бывало и наоборот: попадая в монастырь крошечными, как пылинка, слухи вырастали здесь в целую гору.

X. Хӗрарӑмсен мӑнастирӗ // .

Ҫавсем тӑрӑх вара аслӑ революционера айӑпланӑ.

Куҫарса пулӑш

«Мӗн тумалла?» роман ҫинчен // Николай Сандров, Владимир Садай. Чернышевский, Николай Гаврилович. Мӗн тумалла?: роман; вырӑсларан Николай Сандров, Владимир Садай куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1957. — 485–495 с.

Мастерскойра пурӗ 21 пӳлӗм, вӗсенчен иккӗшӗ питӗ пысӑккисем, 4-шар чӳречеллисем, пӗри ҫынсене йышӑнаканни, тепри — столовӑй; ыттисенче иккӗшӗнче, ҫавсем пекех пысӑккисенче, ӗҫлеҫҫӗ, юлашкисенче пурӑнаҫҫӗ.

Всего в мастерской 21 комната, из них 2 очень большие, по 4 окна, одна служит приемною, другая — столовою; в двух других, тоже очень больших, работают; в остальных живут.

XVIII // .

Анчах кунта асаилӳсем те, инкек-синкекпе хуйхӑран хӑраса пурӑнасси те ҫук, кунта ирӗклӗ ӗҫе ҫеҫ, ҫителӗклӗ, тулӑх пурнӑҫпа ырлӑха ҫеҫ, киленӗве ҫеҫ аса илеҫҫӗ, кунта малашне те ҫавсем кӑна пуласса кӗтеҫҫӗ.

А здесь нет ни воспоминаний, ни опасений нужды или горя; здесь только воспоминания вольного труда в охоту, довольства, добра и наслаждения, здесь и ожидания только все того же впереди.

10 // .

Ращасем — пирӗн ращасем: юман та ҫӑка, вӗрене те хурама, — ҫапла, ращасем хальхи ращасем пекех; вӗсене лайӑх пӑхса ӳстереҫҫӗ, унта пӗр чирлӗ йывӑҫ та ҫук, анчах ращасем ҫавсемех — пӗр ҫавсем кӑна улшӑнмасӑр юлнӑ.

Рощи — это наши рощи: дуб и липа, клен и вяз, — да, рощи те же, как теперь; за ними очень заботливый уход, нет в них ни одного больного дерева, но рощи те же, — только они и остались те же, как теперь.

8 // .

Чӑнах та, вӗсенче кулӑшли нумай ҫав ӗнтӗ, вӗсен чи паха енӗ, вӗсене урӑхла йӑх ҫыннисем тӑваканни — ҫавсем пурте кулӑшла пулни.

И действительно в них было много забавного, все главное в них и было забавно, все то, почему они были людьми особой породы.

XXIX // .

Халӗ эпӗ ҫав вӑхӑтпа усӑ курса юлас тетӗп: Рязаньти хамӑн старикпе карчӑка курманни пилӗк ҫул, — кайса килем-ха ҫавсем патне.

А теперь я хочу воспользоваться этим временем: пять лет не видал своих стариков в Рязани, — съезжу к ним.

XXVI // .

Кирсановӑн ҫамрӑк артистсем хушшинче паллакан ҫынсем пулнӑ; ҫавсем урлӑ Крюкова вырӑс театрӗн актрисисенчен пӗрин патне, питӗ лайӑх хӗрарӑм патне, вырнаҫнӑ.

У Кирсанова были знакомства между начинающими артистами; через них Крюкова определилась в горничные к одной из актрис русского театра, отличной женщине.

XV // .

Пурнӑҫ хӗсӗк ҫыннӑн хӑйӗн прозӑлла интерессем пур, Лопухов ҫавсем ҫинчен шухӑшлать те ӗнтӗ.

Жизнь человека необеспеченного имеет свои прозаические интересы, о них-то Лопухов и размышлял.

XIX // .

Шут шӑрҫисем ҫинче ҫуралнӑ вӑл, ҫавсем ҫинчех вилет те.

На костяшках от счетов он родился, на них и помрет.

XIV сыпӑк // .

Ҫавсем хуҫасем пулаҫҫӗ-и?

Да разве же это хозяева?

XIV сыпӑк // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех