Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

аҫисем (тĕпĕ: аҫа) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Эпир пурте юханшыв хӗррипе вӑрманти кушак аҫисем пек ҫухӑрса чупатпӑр.

Мы всей толпой бежали по берегу реки и орали, как дикие коты.

Ҫирӗм тӑххӑрмӗш сыпӑк // .

Кӑвакалсем кӑшкӑраҫҫӗ те кайӑк кӑвакал аҫисене йыхӑрса илеҫҫӗ, кӑвакал аҫисем вӗҫсе ҫӗкленсен, вара вӗсене пӑшалпа переҫҫӗ.

Утки кричат и подманивают диких селезней на выстрел.

Ҫӑлӑнӑҫ утравӗ // Гаврил Молостовкин. Пришвин М.М. Ылтӑн ҫаран: калавсем. — Шупашкар: Чӑвашгосиздат, 1951. — 200 с. — 77–81 с.

Кусем аҫисем-ха, амисем пӑртак каярах юлса килмелле тата ик-виҫӗ кун иртсен, ача ҫавна лайӑх пӗлет.

Мальчик знал, что это были самцы: зябличихи прилетят позже, через несколько дней.

Пӗр ача ҫинчен // Михаил Рубцов. Виталий Бианки. Йӗр тӑрӑх; вырӑсларан Михаил Рубцов куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑвашгосиздат, 1952. — 23–24 с.

Шыв лӑпкӑн шемпӗлтетсе выртнӑ ҫӗрте, ейӳ илнӗ вӑрманта, хатарлансах шӑркалчӑ аҫисем ҫартлатаҫҫӗ, кӑвакалсем какӑлтатаҫҫӗ, тикӗшсемпе хуркайӑксем кикиклетсе илеҫҫӗ.

В тиховодье, в затопленном лесу призывно трещали чирковые селезни, крякали утки, тихо гоготали, перекликались казарки и гуси.

XIV // .

— Ӑна шуйттан аҫисем кваспа сыпса якӑ!

— Черти с квасом ее съели!

VII // .

Эпӗ урӑхран ҫав ҫӗнӗ туй-шилӗксене каймастӑп та, йытӑ туйӗнче те савӑнӑҫлӑрах, унта хӑть кӗрт аҫисем пӗр-пӗрин тӗкне-ҫӑмне тустараҫҫӗ, ҫуйӗ нумай, кусенче, ав, турра маннӑ шуйттан аҫисен туйӗнче, ни ӗҫни-ҫини, ни тӳпелешни ҫук!

Я теперича на эти новые свадьбы не ходок, на собачьей свадьбе и то веселей, там хоть шерсть кобели один на одном рвут, шуму много, а тут ни выпивки, ни драки, будь они, анафемы, прокляты!

III // .

Ейӳ илнӗ вӑрман айлӑмӗнче, тирек йывӑҫҫисен шупка симӗс вуллисене чӑпӑл туса, юман тӗмӗсемпе ҫамрӑк ӑвӑссен аяла пулнӑ тӑррисене тикӗссӗн чӳхентерсе, шыв шӑппӑн шӗпӗлтетсе выртрӗ; ун айне пулнӑ кӳлӗсенче юхӑм авса хунӑ хӑмӑш шереписем чӑшӑлтатрӗҫ; шыв илнӗ вырӑнсенче, улах затонра, Дон таппи, ҫӑлтӑрлӑ каҫӑн тӗксӗм ҫутине хӑй ҫине ӳкерсе, такам тухатнӑ пек хускалмасӑр йӑлтӑртатса тӑнӑ вырӑнсенче, аран илтӗнмелле сасӑпа тикӗшсем кӑшкӑрчӗҫ, шӑркалчӑ аҫисем ыйхӑллӑн шӑхӑркаласа илчӗҫ, хушшӑн-хушшӑн тата ирӗк ҫӗрте ҫӗр каҫакан, урӑх вырӑнсене ҫул тытакан акӑшсем кикаклатни янӑраса кайрӗ.

Глухо ворковала вода в затопленном лесу, омывая бледно-зеленые стволы тополей, мерно раскачивая потонувшие вершинки дубовых кустов и молодого осинника; шуршали наклоненные струей метелки камыша в залитых озерах; на разливе, в глухих заводях, — там, где полая вода, отражая сумеречный свет звездного неба, стояла неподвижно, как завороженная, — чуть слышно перекликались казарки, сонно посвистывали чирковые селезни да изредка звучали серебряные трубные голоса заночевавших на приволье пролетных лебедей.

I // .

— Вӑт кӗрт аҫисем!

— Вот сукины сыны!

XV // .

Ҫав ҫаврашка варринче пӗр курӑк туни те ҫук; унта хӗреслӗ-мереслӗ ура йӗрӗсемпе тӗрленсе пӗтнӗ сарӑ тусан кӑна выртса юлнӑ тата айккисенче, типӗ хытхурапа армути тунисем ҫинче, кӑркка аҫисем пӗр-пӗрин ҫурӑмӗсемпе хӳрисенчен ҫапӑҫу вӑхӑтӗнче тӑпӑлтарса кӑларнӑ шупка хӗрлӗ йӑрӑмлӑ-чӑпар тӗксӗм ҫакӑнса тӑраҫҫӗ.

Ни былки не было внутри точка; одна серая пылица, испещренная крестиками следов, лежала ровным слоем на нем, да по обочинам на сухих стеблях бурьяна и полыни, подрагивая на ветру, висели бледно-пестрые с розовым подбоем стрепетиные перья, вырванные в бою из спин и хлупей ратоборствовавших стрепетов.

LI // .

Шыв ӑйне пулнӑ улӑхсем тӑрӑх, ҫурхи ейӳ хупласа илеймен сӑрт ҫамкисемпе ҫырма сӑмсахӗсенче, урӑх енне вӗҫсе кӑйма хатӗрленсе, хуркайӑксем пӗр-пӗрне кикаклатса йыхӑрчӗҫ, юрату асӑхтарса янӑ кӑвакал аҫисем янӑравсӑррӑн хӑйӑлтатса хартлатрӗҫ.

По затопленным лугам, на грядинах и рынках незалитой земли перекликались, готовясь к отлету, гуси, в талах неумолчно шипели охваченные любовным экстазом селезни.

XLIII // .

Букановски комиссарӗ вара, сӑмахран: «Эпӗ сирӗнне, йытӑ аҫисем, кӑвак йӑли-йӗркине пӗтӗмпе пӑчлантаратӑп, ӗмӗр асӑнмалла пулӗ!..» — тесе ҫавӑрттара пуҫланӑ.

А комиссар в Букановской так, к примеру, наворачивал: «Я, дескать, вас расказачу, сукиных сынов, так, что вы век будете помнить!..»

XXXIX // .

Ун хушшинче вара путене аҫисем ҫапӑҫӗҫ, ун тӑрринче апрельти тӑри юрри шӑнкӑравлӑн чӳхенсе тӑрӗ.

Будут биться в нем перепела, будет звенеть над ним апрельский жаворонок.

XIX // .

Ой-ой, йы-ы-ыт аҫисем!

Ох-ох, су-у-укины сыны!

X // .

— Эсир тата ӑҫтан, йыт аҫисем? — ӗнтӗ пачах урӑх сасӑпа ыйтрӗ вӑл, хавасланнӑ куҫӗсене ытти салтаксен пичӗсем тӑрӑх шутарса.

— А вы, сукины сыны, откуда? — уже совсем иным тоном спросил он, скользя повеселевшими глазами по остальным.

VIII // .

— Куратӑр-и, мӗнле чакаҫҫӗ, йыт аҫисем?

— Вы видите, как они отходят, сукины дети?

VIII // .

Вӗсем арӑмӗсем патне хӑвӑртрах таврӑнасшӑн, кӗрт аҫисем

Им, сукиным сынам, по домам к бабам охота…

XI // .

Сысна аҫисем, мур илесшӗ!

Вот это кабанчики, чтобы их черти съели!

XXVI сыпӑк // .

Ӑсан аҫисем ушкӑнӗ-ушкӑнӗпе хурӑн ытларах уҫланкӑсемпе вӑрман хӗррисене вӗҫсе тухаҫҫӗ.

Стаи тетеревов-косачей летели кормиться на опушки и поляны, где всегда больше березняка.

VI // .

Ҫил-тӑман алхаснӑ вӑхӑтра чӑрӑш чӑтлӑхӗсенчен тухмасӑр ларнӑ ӑсан аҫисем йӳҫӗ папкасемпе тӑранма тата хӗвел ҫинче ӑшӑнма вӑрман хӗрринчи шурӑ хурӑнсем хушшине тухнӑ.

Стая тетеревов косачей, все дни непогоды просидевшая в еловой тюремной глухомани, сегодня вылетела на опушку леса, в светлый березняк — поклевать горьких почек и погреться на солнце.

II // .

Ватӑ кайӑк-кӑвакал аҫисем хӑйсен кӗтӗвӗсене йыхӑрса, вӗсене пӑхкаласа ҫаврӑнса, ӗҫ тума тӑрӑшнӑ пек, кӳлӗсем ҫийӗпе шахӑра-шӑхӑра вӗҫсе иртеҫҫӗ.

Старые утки-самцы, зазывая свою стаю, оборачиваясь на них, как будто старались выполнить работу, посвистывая, пролетали над озерами.

I // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех