Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

хушӑрах (тĕпĕ: хушӑ) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Вара ҫывӑрнӑ хушӑрах пуҫ айӗнчен хытӑ пуҫелӗк майӗпен шӑвӑнса тухнине, пуҫӑм ҫемҫе, тӗлӗнмелле ҫемҫе минтер ӑшне путнине канӑҫлӑн туйса илтӗм.

Куҫарса пулӑш

21 сыпӑк // .

Ҫакна виҫӗ хут каларӗ вӑл, ҫав хушӑрах ман паталла сӗкӗнсе кӗчӗ те, эпӗ ӑна хулпуҫҫинчен тытса чарса тӑтӑм.

Три раза он повторил эту фразу, придвинувшись ко мне почти вплотную, так что мне пришлось взять его за плечи и слегка отодвинуть.

Вуниккӗмӗш сыпӑк // .

Вӑл, сӑмахран, калаҫса ларнӑ хушӑрах, хӑйӗн пуканне сан пата ывӑтса пама пултарать, санӑн вара ӑна калле ывӑтса памалла.

Он мог, например, во время разговора вдруг бросить вам свой стул, и вы непременно должны были поймать его и бросить обратно.

Саккӑрмӗш сыпӑк // .

Анчах та ҫав хушӑрах савӑнӑҫлӑ кӑмӑлӑма темле пӗлмелле мар шухӑшсем туллама пуҫлаҫҫӗ: тем чухлӗ айӑпсӑр ҫынсен юнӗпе вараланса пӗтнӗ усал ҫын, тата ӑна асаплантарса вӗлересси мана ирӗксӗрех кансӗрлесе тӑраҫҫӗ: «Емеля, Емеля! — тетӗп хам ӑшӑмра, тарӑхса, — мӗншӗн пӗррех хут эсӗ штык ҫине пырса тӑрӑнмарӑн, е картечь айне лекнӗ пулсан та аванрахчӗ?

Но между тем странное чувство отравляло мою радость: мысль о злодее, обрызганном кровию стольких невинных жертв, и о казни, его ожидающей, тревожила меня поневоле: «Емеля, Емеля! — думал я с досадою, — зачем не наткнулся ты на штык или не подвернулся под картечь?

Вунвиҫҫӗмӗш сыпӑк. Арӗслени // .

Хӑй ҫав хушӑрах чарӑна пӗлми пакӑлтатать.

А между тем говорила без умолку.

Вуниккӗмӗш сыпӑк. Тӑлӑх // .

Вуланӑ хушӑрах тата кӑвакала нимӗҫле капла та, французла ҫапла калаҫҫӗ тесе каласа кӑтартатчӗ.

Мимоходом она сообщала нам, что по-немецки утка так-то, а по-французски так-то.

Пӗрремӗш сыпӑк // .

Ҫул ҫинче пынӑ хушӑрах мӗскӗн хӗре хӑтарас пирки апла та, капла та шухӑшласа пӑхрӑм, анчах нимӗнех те шухӑшласа кӑлараймарӑм.

Дорогою придумывал я и то и другое для избавления бедной девушки и ничего не мог выдумать.

Вуннӑмӗш сыпӑк. Хулана хупӑрлани // .

Старик мана пит те хытӑ тӑнласа итлет, ҫав хушӑрах хӑрнӑ туратсене каса-каса пӑрахать.

Старик слушал меня со вниманием и между тем отрезывал сухие ветви.

Вуннӑмӗш сыпӑк. Хулана хупӑрлани // .

Вӗсем казаксем мӗн, анчах ҫав хушӑрах башкирсем те курӑнкалаҫҫӗ.

Они, казалося, казаки, но между ими находились и башкирцы.

Ҫиччӗмӗш сыпӑк. Тапӑну // .

Ҫав тӑватӑ тенкӗ ҫурӑ укҫана пасарта витӗнкӗҫ йӑтса ҫӳренӗ хушӑрах ҫисе ятӑмӑр.

Как раз эти четыре с полтиной мы проели, пока таскались по рынку с одеялом.

Вунтӑваттӑмӗш сыпӑк // .

Хам сисмен хушӑрах эпӗ ҫак ырӑ ҫемьене хӑнӑхса ҫитрӗм; гарнизонри хӑрах куҫлӑ поручик Иван Игнатьичпа та килӗштерекен пултӑм.

Незаметным образом я привязался к доброму семейству, даже к Ивану Игнатьичу, кривому гарнизонному поручику.

Тӑваттӑмӗш сыпӑк. Пӗрне-пӗри // .

Хам ҫав хушӑрах ҫывӑрма хатӗрленсе сак ҫине выртрӑм.

Между тем я расположился ночевать и лег на лавку.

Иккӗмӗш сыпӑк. Вожатый // .

Пичӗ-куҫӗ унӑн чылаях кӑмӑла килмеллескер, анчах та ҫав хушӑрах аскӑнчӑк чее ҫынӑнни пек туйӑнать.

Лицо его имело выражение довольно приятное, но плутовское.

Иккӗмӗш сыпӑк. Вожатый // .

Сӑмах хушмасӑрах ӑна итлерӗмӗр: ҫав самантра вӑл темӗнле сисмен хушӑрах пире хӑй аллине ҫавӑрса илчӗ.

Молча повиновались ему: в эту минуту он приобрел над нами какую-то таинственную власть.

Фаталист // .

Ҫав сӑпӑ лӑпкӑлӑх час-часах вӗсенче пытанса тӑракан чакми вӑй пуррине ҫеҫ кӑтартать; тулли те тарӑн сисӗмсемпе шухӑшсем урса каймалла май ҫӗкленмеҫҫӗ: чун тени вӑл асапланса, киленсе курнӑ хушӑрах хӑй ӗҫне хӑй питӗ аван пӗлсе тӑрать.

Но это спокойствие часто признак великой, хотя скрытой силы; полнота и глубина чувств и мыслей не допускает бешеных порывов; душа, страдая и наслаждаясь, дает во всем себе строгий отчет и убеждается в том, что так должно.

Июнӗн 3-мӗшӗ // .

Чӑнах та, вӗсем хушшинче пӗрпеклӗх питех те нумайччӗ, ҫав тери канӑҫсӑрланса, лара-тӑра пӗлмесӗр ҫӳренӗ хушӑрах сасартӑк шӑпланса ларса пӗр хускалми пулни, шухӑшлаттаракан юптаруллӑ калаҫусем, сиккелесе илнисем, хӑйне майлӑ юрӑсем — пурте ҫавӑнни пекех…

И точно, между ими было много сходства: те же быстрые переходы от величайшего беспокойства к полной неподвижности, те же загадочные речи, те же прыжки, странные песни.

Тамань // .

«Рихтгофенсем» пирки ҫак паттӑрла сӑмахсене вӑл, паллах, пуринчен ытла хӑйӗн кофине ӗҫсе яма пуҫланӑ Алексее мар, хӗршӗн каланӑ, — лешӗ, чечексемпе тӑрмашнӑ хушӑрах, вӑхӑтран-вӑхӑта хӗрлӗ питлӗ те илемлӗ Петров ҫине пӑха-пӑха илнӗ.

Эта воинственная тирада насчет «рихтгофенов» была адресована, конечно, не столько Алексею, уже допивавшему свой кофе, сколько девушке, которая, возясь с цветами, нет-нет да и бросала косые взгляды на румяного, пригожего Петрова.

5 сыпӑк // .

Ҫав хушӑрах чей те вӗресе тухрӗ; ҫул ҫине илсе тухнӑ икӗ печӗк стакана чемоданран кӑларса чей тултартӑм та пӗрне ун умне лартрӑм.

Между тем чай поспел; я вытащил из чемодана два походных стаканчика, налил и поставил один перед ним.

Бэла // .

Вӗсем уксус пек кӑвасак кӗселе пӗрер тарелка тултарса ҫирӗҫ те, ҫав хушӑрах шӑкӑлтатса калаҫса ларчӗҫ, анчах, юри шут тунӑ пекех, икӗ темӑна: Гвоздев пурнӑҫне тата Мересьев ӗҫӗсене тӗкӗнмерӗҫ.

Они весело съели по тарелке этого «образцового» — уксусно-кислого киселя, поболтали, словно по уговору не касаясь двух тем: о Гвоздеве и о его, Мересьева, делах.

6 сыпӑк // .

— Лётчик-и? — тулли кӑмӑлпа ыйтрӗ Мировольский, кресло хыҫнелле тайӑнса, ҫав хушӑрах «Старший лейтенант А. П. Мересьевӑн «личнӑй ӗҫӗн» кӗтесси ҫине резолюци ҫырса хума хатӗрленсе.

— Летчик? — с удовольствием спросил врач, разваливаясь в кресле и уже нацеливаясь писать на уголке «личного дела старшего лейтенанта Мересьева А.П.» резолюцию.

5 сыпӑк // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех