Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

тытнӑ (тĕпĕ: тыт) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Мӗншӗн тесен ҫавӑнтан вара пӗр виҫ-тӑват сехет иртсенех, пӗтӗмпе — иксӗмӗр савӑнса шыва кӗни те, тӗлӗрсе тӑран кӳлӗ те, унӑн чечен ҫыранӗсем те, аллине ала тытнӑ ача та, тата пиншер ытти шухӑш, туйӑм, асаилӳсем — ҫавсем пурте сасартӑк таҫта виҫҫӗрминне путрӗҫ, пуҫхӗрлӗн тытса пӑхнӑ бинокльти пек мӗн курӑнаканни ытла та пӗчӗккӗ пек, вӗҫӗмсӗр инҫетре пек туйӑнчӗ…

Потому, что прошло каких-нибудь три — четыре часа, и всё это — наше чудное купанье вдвоём, и сонное озеро с неподвижно отражёнными берегами, и мальчик с сеткой, и ещё тысяча других мыслей, чувств, впечатлений, — всё это вдруг ушло куда-то за тридевять земель и, как в перевёрнутом бинокле, представилось маленьким, незначительным и бесконечно далёким…

Иккӗмӗш сыпӑк // .

Ҫирӗм ҫул хушшинче чи малтанхи хут вӑл хӑй пурӑннӑ ҫӗртен Мускавран тухса, вӑрттӑн тарса килнӗ, хӑрах аллине зонтик тытнӑ, тепринче — саквояж…

Впервые за двадцать лет она снялась с места и тайно исчезла из Москвы, с зонтиком в одной руке и полотняным саквояжем — в другой…

Иккӗмӗш сыпӑк // .

— Акӑ мӗнле шухӑш тытнӑ иккен, кӑвакарчӑнӑм, — терӗ вӑл ҫиленерех кӑна, — пит аван!

— Так ты вот что задумал, голубчик, — говорила она сердито, — хорош!

Иккӗмӗш сыпӑк // .

Кимӗ пуҫӗнче пакур тытнӑ ҫын тӑрать, вӑл пӑр лаптӑкӗ патне ҫитсе, ӑна туртса илме кармашать: пирӗн Мускава кригсмарш ҫапса кӗрес текенӗн ҫӗтӗкне те пулин хула картине ярасшӑн мар…

Куҫарса пулӑш

29 сыпӑк // .

Мӗнпур тавралӑха пас тытнӑ, ҫӑмӑл кӑна юр, хурт уйӑрнӑ пек, вӗҫсе тӑрать.

Куҫарса пулӑш

25 сыпӑк // .

Вӑл ман алӑсене хӑйӗн чӗрҫи ҫине тытнӑ та, ниепле те вӗҫертесшӗн мар, тек хӑйӗн ҫинҫелсе юлнӑ пӳрнисемпе ман пӳрнесене явкаласа ларать.

Куҫарса пулӑш

24 сыпӑк // .

Анчах мӗнпур тавралӑх унпа темӗнле вӑрттӑн ҫыхӑну тытнӑ пек сисӗнет.

Куҫарса пулӑш

24 сыпӑк // .

Ҫар эшелонӗсем патне — ҫывӑха та ан пыр, унта автоматчиксем, винтовка тытнӑ тӑлӑплӑ часовойсем юнасах тӑраҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

20 сыпӑк // .

Ирхине эп тата ҫакна куртӑм, Ватӑ Курбан, вагона уҫса хунӑ та пӗр аллипе алӑкран ярса тытнӑ, тепринпе.

Куҫарса пулӑш

19 сыпӑк // .

Амед ман чемодана тытнӑ.

Куҫарса пулӑш

19 сыпӑк // .

Унтан ӑна тытнӑ.

Куҫарса пулӑш

16 сыпӑк // .

Дирижёр чӗптӗмпе тытнӑ ҫинҫе патакне ҫӗклерӗ, унтан шӑплӑха йӗппе шӑтарнӑ пек тӗртсе шӑтарчӗ.

Куҫарса пулӑш

14 сыпӑк // .

Сасартӑк таҫта пӗр кӗтесре «газик» кӗмсӗртетни илтӗнет те сукмак ҫине тусанланнӑ шурӑ картуспа старик тухса тӑрать, аллине хӑй икӗ портфель тытнӑ.

Вдруг где-то за углом начинает стрелять и фыркать «газик», и старик появляется на дорожке в белом запылённом картузе, с двумя портфелями в руках.

Пӗрремӗш сыпӑк // .

Аллине пӗр пӗчӗкҫӗ ҫыхӑ тытнӑ та канат патӗнче тӑрать, мӑнтарӑн ҫаплипех, ҫав ҫыххипех, метрона ҫӗр каҫма кайнӑ курӑнать.

Куҫарса пулӑш

12 сыпӑк // .

Ачи пӑртак аяккарах кайса, Иртеньев ури айне, терраса ҫине йывӑҫ кегельсем ывӑтать, Вячеслав Андреевич вӗсем хыҫҫӑн хӑвалать, аллинче ун авалхи хыпкӑч — вӑл унпа йывӑҫ кегельсене яра-яра илет, тытнӑ пеккисене терраса ҫумӗнче тӑракан шывлӑ каткана пӑрахать.

Мальчуган, отойдя немного поодаль, бросал под ноги Иртеньева на крыльцо террасы большие деревянные кегли, а Вячеслав Андреевич гонялся за ними и хватал старомодными каминными щипцами, после чего швырял пойманную кеглю в стоявшую возле террасы бочку с водой.

11 сыпӑк // .

Вара вӗсем, нимӗне пӑхмасӑр, тусем урлӑ ҫынсем патне хӑйсем анма шут тытнӑ, пӗтӗм тӗнчене «ахӑр самана» юнаса тӑнине пӗлтересшӗн пулнӑ.

И тогда они решили пойти зимой через перевалы, спуститься к людям и сообщить им, что всему миру грозит гибель.

6 сыпӑк // .

Дежурствӑри Витя Минаев, эпир ҫук чухне лагерь патӗнчех пӗр ҫӗлен (хурӑн пуҫлине) тытнӑ, тӑрӑхланҫи пулса пире ӑна пӗҫерме сӗнет.

Дежуривший по лагерю Витя Минаев, пока мы отсутствовали, словил ужа и насмешливо предложил сварить его.

4 сыпӑк // .

Пӗр Игорь кӑна, ытамласа тытнӑ чӗркуҫҫийӗсем ҫине янахӗпе тӗршӗннӗ те, нимен тумасӑр кукленсе ларать.

Только Игорек сидел в стороне на корточках, охватив руками колени и положив на них подбородок.

3 сыпӑк // .

Нӳхрепе анаканни Витя пулчӗ, вӑл аллине ийӗ тытнӑ, ыттисем шӑтӑк тавра кукленсе ларчӗҫ, аялалла усӑна-усӑна пӑхма пуҫларӗҫ.

Витя спустился в погреб, держа в руке стамеску, все сгрудились над ямой, заглядывая вниз.

3 сыпӑк // .

Хӗвӗшӳ пуҫланчӗ: «Люда, ӑҫта кайнӑ ман пӗр тапочка?», «Дёмка, ҫын кӗпине ан тӑхӑн, кӳр кунта!..» «Хӗрсем, ҫӑвӑнма часрах, ҫӑвӑнма…», «Атьсемӗр, атьӑр шыва кӗрер!», «Тирпейлӗрех пул, порошока тӑкса ятӑн», «Кам ман галстука тытнӑ?», «Игорь, ҫитӗ сана янратма».

Началась возня: «Люда, где мои тапочки?», «Дёмка, отдай рубашку, не в свою лезешь!..», «Девочки, мыться, мыться…», «Ребята, айда искупаемся!..», «Осторожнее, зубной порошок рассыпался!..», «Кто мой галстук взял?..», «Игорь, хватит тебе трубить».

3 сыпӑк // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех