Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

сӑмахсенех (тĕпĕ: сӑмах) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Владик начальникпе калаҫасшӑн пулман, вӑл ҫиленсех тӑрса ларса, дежурнӑй сестрана Толька кӗскен те татӑклӑн каласа кӑтартнӑ сӑмахсенех пӗр сиктерсе хӑвармасӑрах каласа пачӗ.

Куҫарса пулӑш

Вӑрҫӑ секречӗ // Чӑвашсен патшалӑх издательстви. Гайдар, Аркадий Петрович. Вӑрҫӑ секречӗ: [повеҫ] / А. П. Гайдар. — Шупашкар: Чӑвашсен патшалӑх издательстви, 1936. — 175 с.

— Кала-ха, ача, мӗншӗн эсӗ ылханлӑ Кибальчиш, манӑн Ту ҫинчи буржуй ҫӗрӗнче те, тепӗр — Тӳремри Король ҫӗрӗнче те, виҫҫӗмӗш — Юрлӑ Патшалӑхра та, тӑваттӑмӗш — Шӑрӑх патшалӑх ҫӗрӗнче те ирхи ҫуркунне те пӗр кунах, хура кӗркунне те пӗр кунах тӗрле чӗлхепе пӗр юрӑсене юрлаҫҫӗ, пӗр йышши ялавсенех тӗрлӗ алӑра йӑтса пыраҫҫӗ, пӗр сӑмахсенех калаҫҫӗ, ҫавнах шухӑшлаҫҫӗ те ҫавнах тӑваҫҫӗ — терӗ.

Куҫарса пулӑш

Вӑрҫӑ секречӗ // Чӑвашсен патшалӑх издательстви. Гайдар, Аркадий Петрович. Вӑрҫӑ секречӗ: [повеҫ] / А. П. Гайдар. — Шупашкар: Чӑвашсен патшалӑх издательстви, 1936. — 175 с.

— Мӗншӗн-ха, Мальчиш, ылханлӑ Кибальчиш, манӑн Ту Буржуинствинче те, иккӗмӗшӗнче — Тӳрем Королевствӑра та, виҫҫӗмӗшӗнче — Юрлӑ Патшалӑхра та, тӑваттӑмӗшӗнче — Шӑрӑх Государствӑра та, ир килекен ҫуркунне те, хура кӗркунне те, шӑпах пӗр вӑхӑтра тӗрлӗ чӗлхепе, анчах пӗр юрра юрлаҫҫӗ, тӗрлӗ ҫынсем пӗр ялавах ҫӗклесе пыраҫҫӗ, ҫав сӑмахсенех калаҫҫӗ, ҫав шухӑшах шухӑшлаҫҫӗ, ҫав ӗҫсенех тӑваҫҫӗ?

— Отчего, Мальчиш, проклятый Кибальчиш, и в моём Высоком Буржуинстве, и в другом — Равнинном Королевстве, и в третьем — Снежном Царстве, и в четвёртом — Знойном Государстве в тот же день, в раннюю весну, и в тот же день, в позднюю осень, на разных языках, но те же песни поют, в разных руках, но те же знамена несут, те же речи говорят, то же думают и то же делают?

Мальчиш-кибальчишпа унӑн ҫирӗп сӑмахӗ ҫинчен хывнӑ халап // Михаил Рубцов. Гайдар, Аркадий Петрович. Ман юлташсем: калавсем; вырӑсларан М. Рубцов куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш государство издательстви, 1953. — 158 с. — 147–157 с.

— Ҫак сӑмахсенех каларӗ, — терӗ Умрихин салхуллӑн.

— Вот это же и сказал, — уныло ответил Умрихин.

XX // .

Анчах аманнисем пӗрин хыҫҫӑн тепри унран пулӑшу илме килӗшмерӗҫ; вӑтам ҫулсене ҫитнӗ салтак, юнланнӑ аллине тепринпе тытса, Ленӑна нумай пулмасть сӑрт ҫинче ыттисем каланӑ сӑмахсенех каларӗ:

Но раненые, один за другим, отказались от ее помощи; один солдат средних лет, поддерживая окровавленную левую руку, сказал почти то же, что она недавно слышала на высоте:

VIII // .

Ромашов ун ҫине савӑнса хӗпӗртенӗ куҫсемпе пӑхнӑ та: — Ҫапла, ҫапла… куна ӑнлантарса пама май ҫук… — тет хупӑ, телейлӗ, шӑп сасӑпа ҫав сӑмахсенех.

Ромашов глядел на нее восхищенными глазами и повторял глухим, счастливым, тихим голосом: — Да, да… этого нельзя объяснить…

IV // .

Виҫӗм кунхине вӑл вырӑнти комитет председательне те ҫак сӑмахсенех каларӗ.

Позавчера он сказал примерно то же самое председателю местного комитета.

V. Сутни // .

Вӑл тата тепӗр хут ҫав сӑмахсенех

Он опять эти самые слова…

Унтер Пришибеев // Иван Юркин. Антон Чехов. Калавсем. Чӑвашгосиздат, 1940. — 81–88 стр.

Вӗсем ӑна ирсӗррӗн йӑпатма, «хӑвна ан пӗтер, ачасемшӗн упра», теме пуҫларӗҫ — пирвайхи упӑшки вилсен, вунпилӗк ҫул каялла, вӗсем ӑна ҫав сӑмахсенех каланӑччӗ, ун чухне вӗсем йӑпатнӑччӗ, анчах халӗ темшӗн хурлантарчӗҫ те йӗрӗнтерчӗҫ кӑна.

Полились пошлые утешения, советы «не губить себя, поберечь для детей» — все, что говорено было ей лет пятнадцать назад, по случаю смерти первого мужа, и что произвело тогда желанное действие, а теперь производило в ней почему-то тоску и отвращение.

X сыпӑк // .

Хӑй умӗнчи япаласене тӗлӗкре курнӑ-и вӑл е пурнӑҫра тахҫан курса маннӑ-и, анчах вӑл ҫакна ӑнланать: ун умӗнче ҫав тахҫан курнӑ ҫынсемех лараҫҫӗ, ҫав сӑмахсенех вӑл тахҫанах пӗрре илтнӗччӗ; ӗмӗтпе тепӗр хут ҫав вӑхӑта курма май ҫук, ӑс-пуҫ иртнине тепӗр хут чӗртеймест, шухӑша ярать.

Во сне ли он видел происходящее перед ним явление, жил ли когда-нибудь прежде, да забыл, но он видит: те же лица сидят около него, какие сидели тогда, те же слова были произнесены уже однажды: воображение бессильно перенести опять туда, память не воскрешает прошлого и наводит раздумье.

IX сыпӑк // .

Тепӗр чухне администратор, арӑмӗ пысӑк ӗҫ ҫинчен пакӑлтатнине хирӗҫ шӑхӑркаласа, мӑнкӑмӑлланса итлет — ыран вара ҫав пакӑлтатса каланӑ сӑмахсенех министра каласа парать.

Иногда администратор, посвистывая, гримасой сожаления ответит на болтовню жены о важном деле — а завтра важно докладывает эту болтовню министру.

VII сыпӑк // .

Ирӗксӗрех ман каланӑ сӑмахсенех каламалла.

Я повторяла сказанное уже в прошлый раз.

22 сыпӑк // .

— Ӗмӗрлӗхе, тӗп-тӗрӗс, — ман сӑмахсенех каларӗ Амед.

— На всю жизнь верные, — повторил Амед.

19 сыпӑк // .

Ҫак сӑмахсенех калатчӗ вӑл.

и даже в тех же выражениях.

Тӑваттӑмӗш сыпӑк // .

Хӑй сисмесӗрех, ун ҫинчен вӑл Гвоздева халь ҫеҫ унран хӑйӗнчен илтнӗ сӑмахсенех каласа пачӗ.

Сам того не заметив, он изложил Гвоздеву своими словами то же, что только что услышал от него.

14 сыпӑк // .

Унтан тӗрӗс ҫырма вӗрентмелли урок вӑхӑтӗнче чи ҫӑмӑл сӑмахсенех ҫав тери йӑнӑш ҫырса пӑса-пӑса хучӗ, ҫавӑнпа та унтан темиҫе уйӑх хушши питӗ мӑнкӑмӑлланса ҫакса ҫӳренӗ тӑхлан медале каялла туртса илчӗҫ.

потом, когда писали диктант, он наделал ошибок в самых простых словах, известных всякому младенцу, оказался на последнем месте, и оловянная медаль за правописание, которую он носил всем напоказ несколько месяцев подряд, перешла к другому ученику.

6-мӗш сыпӑк. Том Беккипе паллашать // .

7. Иерусалимра халӑх пурӑннӑ вӑхӑтрах, хула лӑпкӑ тӑнӑ вӑхӑтрах, унӑн таврашӗнчи хуласенче те, кӑнтӑрти ҫӗршывра та, айлӑмра та халӑх пурӑннӑ вӑхӑтрах Ҫӳлхуҫамӑр ун чухнехи пророксем урлӑ ҫав сӑмахсенех каламанччӗ-и вара?

7. Не те же ли слова провозглашал Господь через прежних пророков, когда еще Иерусалим был населен и покоен, и города вокруг него, южная страна и низменность, были населены?

Зах 7 // .

30. Вӑл пиччӗшӗнчен тепӗр ҫын еннелле ҫаврӑнса тӑнӑ та ҫав сӑмахсенех каланӑ, халӑх ӑна унчченхи пекех хуравланӑ.

30. И отворотился от него к другому и говорил те же слова, и отвечал ему народ по-прежнему.

1 Пат 17 // .

27. Халӑх ӑна паҫӑрхи сӑмахсенех каланӑ: ӑна вӗлерекен ҫынна ҫав-ҫав кӗтет, тенӗ.

27. И сказал ему народ те же слова, говоря: вот что сделано будет тому человеку, который убьет его.

1 Пат 17 // .

23. Акӑ вӑл вӗсемпе калаҫнӑ хушӑра Голиаф ятлӑ кӗрешӳҫӗ, Геф хулинчи филистим, филистимсен ӗретӗнчен мала тухса тӑрать те унччен каланӑ сӑмахсенех калать, вӗсене Давид та илтнӗ.

23. И вот, когда он разговаривал с ними, единоборец, по имени Голиаф, Филистимлянин из Гефа, выступает из рядов Филистимских и говорит те слова, и Давид услышал их.

1 Пат 17 // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех