Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

пултараймарӗ (тĕпĕ: пултар) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Рейссен расписанийӗнче Воропаев пурӑнакан хула ятне курсан, вӑл хӑйпе хӑй кӗрешме урӑх пултараймарӗ, хӑй пырасси ҫинчен пачах пӗлтермесӗр, санаторирен кайма вӑхӑт ҫитичченех ҫула тухрӗ.

Увидев в расписании рейсов название города, где жил Воропаев, она не могла больше бороться с собой и поехала, не дожив срока в санатории и ничего не сообщив о своем приезде.

Вуниккӗмӗш сыпӑк // .

Нимӗҫсем уншӑн питӗ ют, ҫавӑнпа та вӑл вӗсен ӗҫӗсемпе Голышев пек интересленме пултараймарӗ.

Немцы были ей настолько чужды, что она не могла, подобно Голышеву, заинтересоваться их делами.

Вуннӑмӗш сыпӑк // .

Вӑл нимӗн ҫинчен те ыйтма пултараймарӗ, хӑй ҫинчен мӗн те пулин каласа парасса ҫеҫ пӑхрӗ.

Она ничего не могла спросить, она просто ждала, что падет на ее долю.

Ҫиччӗмӗш сыпӑк // .

Ступина хумханнипе калаҫма тӳрех пултараймарӗ, ҫавӑнпа та малтанхи темиҫе пуплеве Воропаевӑн хӑйӗн калама тиврӗ.

Ступина не могла начать от волнения, и первые несколько фраз пришлось сказать Воропаеву.

Тӑваттӑмӗш сыпӑк // .

Пӑрахса хӑварнӑ, анчах халлӗхе йышӑнман кил хушшисем тӑрӑх юпасем шыраса, вӑл пилӗк куна яхӑнах ҫӳрерӗ; тупрӗ те татӑлнӑ провод юлашкийӗсемпе пӗрле ӑна ҫӗр айӗнчен чавса кӑларчӗ, Леночкӑпа тата кӳршӗри тепӗр икӗ хӗрарӑмпа пӗрле хӑй патне сӗтӗрсе пычӗ, вӗсене лартма шӑтӑксем те чавса хатӗрлерӗ, анчах хӑй вӗсене вырнаҫтарса лартма пултараймарӗ, кайран вара, хӑйне вӑрра тытасран хӑраса, юпасене — ҫын курасран — тӑпрапа витсе хума шутласа кӑларичченех сӑхсӑхрӗ.

Добрых пять дней убила она на поиски столбов по заброшенным и пока еще не заселенным усадьбам и нашла, выкопала их с остатками порванных проводов, перетащила вместе с Леночкой и двумя соседями, подготовила для них ямы, но поставить столбов сама не сумела и потом все крестилась, чтоб не поймали ее на краже, пока не придумала от завистливых глаз столбы прикрыть землей.

Виҫҫӗмӗш сыпӑк // .

Апла пулсан та, Воропаев ҫак калаҫма юратакан пуҫлӑха килӗштерме пултарайман туйӑмран ниепле те хӑтӑлма пултараймарӗ.

И тем не менее Воропаев никак не мог отделаться от неприязни к этому говорливому администратору.

Пӗрремӗш сыпӑк // .

Анчах вӑл тӑма пултараймарӗ.

Но встать он не мог.

Пӗрремӗш сыпӑк // .

Пултараймарӗ вӑл сире, полковник юлташ, хӑй патӗнче ҫӗр каҫарма, ну, пултараймарӗ, ӑнланӑр.

— Не мог он вас, товарищ полковник, к себе пустить ночевать, ну, не мог, поверьте.

Пӗрремӗш сыпӑк // .

Анчах вӑл малалла кайма пултараймарӗ, мӗншӗн тесен ҫуртсем, чул сарнӑ урам ӑҫта пулнине ӑнкарса илеймерӗ.

Но двинуться он не мог, потому что не разбирал, где дома, а где мостовая.

Пӗрремӗш сыпӑк // .

Вӑл васкамасӑр, янӑравлӑн та уҫӑмлӑн калаҫма пуҫларӗ, анчах амӑшӗ унӑн сӑмахне лайӑххӑн тӑнласа итлеме пултараймарӗ — Сизов ӑна: — Ӑнлантӑн-и вӑл мӗн каланине? Ӑнланатӑн-и? Йӗркерен, ӑсран тухса кайнӑ ҫынсем, тет. Федор ҫавӑн пек-и? — терӗ хӑлхинчен пӑшӑлтатса.

Заговорил он неторопливо, звучно и ясно, но мать не могла вслушиваться в его речь — Сизов шептал ей на ухо: — Поняла, что он говорил? Поняла? Люди, говорит, расстроенные, безумные. Это — Федор?

XXV // .

Амӑшӗн куҫӗ умӗнче текех Рыбина хӗнесе асаплантарни курӑнса тӑчӗ, унӑн сӑнарӗ амӑшӗн пуҫӗнчи пур шухӑша та сӳнтерчӗ, ҫыншӑн чӗре ыратни, кӳренни пур туйӑма та картласа лартрӗ, вӑл ӗнтӗ чӑматан ҫинчен те, нимӗн ҫинчен те шухӑшлама пултараймарӗ.

С неумолимой, упорной настойчивостью память выдвигала перед глазами матери сцену истязания Рыбина, образ его гасил в ее голове все мысли, боль и обида за человека заслоняли все чувства, она уже не могла думать о чемодане и ни о чем более.

XVII // .

Макӑрма пултараймарӗ вӑл, — унӑн чӗри пӑчӑртанса, типсе ларчӗ, тути хӗрри те типрӗ, ҫӑвар ӑшӗ ҫунса тухрӗ.

Плакать она не могла, — сердце сжалось, высохло, губы тоже высохли, и во рту не хватало влаги.

I // .

Вернерӑн, ун еннелле ҫавӑрӑнса, ӑна тӳрех питӗнчен пересси килчӗ, анчах вӑл пӗр самантлӑха та хӑйӗн автоматӗнчен уйӑрӑлма пултараймарӗ.

 Вернеру хотелось обернуться и выстрелить ему прямо в лицо, но он ни на минуту не мог оторваться от своего автомата.

IX // .

Ҫук, вӑл халь тӑма та пултараймарӗ, тӑрасшӑн та пулмарӗ.

Нет, он не мог, не хотел подняться.

VIII // .

Вӑл ӗненесшӗн те пулмарӗ, ӗненме те пултараймарӗ.

Он не хотел, не мог верить.

VIII // .

Шухӑшлама хӑрушӑ: хамӑр ялпа иртсе пычӗҫ, анчах вӗсене никам та пулӑшма пултараймарӗ, никам пӗр тӗпренчӗк пама, ни апат ҫитерме, ни шыв пама пултараймарӗ

Подумать только, по своей деревне шли, а никто им помочь не смог, никто ни крошки дать не смог, ни накормить, ни напоить…

VIII // .

Старостӑн пӗтӗм ӑшчикки чӗтреме пуҫларӗ, кукша пуҫӗ лӑканма тапратрӗ, вӑл хӑй чӗтреннине ниепле те чарма пултараймарӗ.

Все задрожало в старосте, лысая голова затряслась, и он никак не мог справиться с этой дрожью.

VI // .

Староста хӑйӗн шухӑшӗсене пӗр ҫӗре пуҫтарса ӗҫлесшӗнччӗ, анчах ниепле те пултараймарӗ.

Староста хотел собрать воедино свои мысли, но никак не мог.

VI // .

Ҫил пӳрт тӑрринчи улӑм ӑшӗнче кӑштӑртатрӗ, ҫавӑнпа та пӳртӗн тепӗр енче тӑракан нимӗҫ нимӗн те илтме пултараймарӗ.

Ветер шелестел в соломенной крыше, и часовой с другой стороны избы не мог ничего услышать.

VI // .

Ҫук, унтан кайран мӗн пулассине вӑл шухӑшласа тавҫӑрса илме пултараймарӗ, хӑй аллинче тытса ларакан пӗчӗкҫеҫ чӗрчун кайран ӳссе ҫитесси, авланасси, унӑн хӑйӗн те ачисем пуласси ҫинчен шухӑшлаймарӗ вӑл.

Она не могла себе представить, что будет потом, не могла себе представить, что это крохотное существо вырастет во взрослого человека, который женится, у которого самого будут дети…

V // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех