Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

параҫҫӗ (тĕпĕ: пар) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Авӑрлӑр тупӑсене, туртса кӑларӑр хӗҫӗрсене, сарса ярӑр хамӑрӑн буржуйсен ялавӗсене, мӗншӗн тесен илтетӗп эпӗ: пирӗн сигналҫӑсем хӑрушӑлӑх ҫывхарнине систерсе сигнал параҫҫӗ, пирӗннисем ялавсене вӗҫтереҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

Вӑрҫӑ секречӗ // Чӑвашсен патшалӑх издательстви. Гайдар, Аркадий Петрович. Вӑрҫӑ секречӗ: [повеҫ] / А. П. Гайдар. — Шупашкар: Чӑвашсен патшалӑх издательстви, 1936. — 175 с.

Вӑл ҫулсем тӑрӑх сирӗн патӑрта чӗнсенех, пирӗн патра хирӗҫ ответ параҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

Вӑрҫӑ секречӗ // Чӑвашсен патшалӑх издательстви. Гайдар, Аркадий Петрович. Вӑрҫӑ секречӗ: [повеҫ] / А. П. Гайдар. — Шупашкар: Чӑвашсен патшалӑх издательстви, 1936. — 175 с.

Эсир ҫырса парсан, вӗсем параҫҫӗ вара.

Куҫарса пулӑш

Вӑрҫӑ секречӗ // Чӑвашсен патшалӑх издательстви. Гайдар, Аркадий Петрович. Вӑрҫӑ секречӗ: [повеҫ] / А. П. Гайдар. — Шупашкар: Чӑвашсен патшалӑх издательстви, 1936. — 175 с.

Ҫын ҫӑварӗнчен илтсе чунне ан хуҫтӑр тесе вӗсем ывӑлне тӗрӗссине хӑйсемех каласа параҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

Эпилок // .

Кӗнекисене аллисенчен ямасӑр вӗренеҫҫӗ, пӗр-пӗрне экзамен параҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Илтмен-им, халь иккӗмӗш ача ҫуратсан амӑш капиталне параҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

— Ман аттепе куками те ку чунехи пурнӑҫа тивӗҫлӗ хак параҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Унтан вара ҫав ультиматума ятарласа уйӑрнӑ посол урлӑ тӑшманлӑ патшалӑхӑн пуҫлӑхне параҫҫӗ, имӗш.

Затем ультиматум через аккредитованного посла вручается правителю враждебной державы.

Тимурпа унӑн команди // Матвей Сакмаров. Гайдар, Аркадий Петрович. Тимурпа унӑн команди: повесть; вырӑсларан М.А.Сакмаров куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР кӗнеке издательстви, 1967. — 102 с.

Хӳмесем хыҫӗнчен, калинккесенчен савӑнӑҫлӑ ача-пӑчасем ыткӑнса тухаҫҫӗ: вӗсем хӗрлӗармеецсене аллисемпе сула-сула саламлаҫҫӗ, пиҫсе ҫитме ӗлкӗреймен пан улмисем ывӑтса параҫҫӗ, «урра» кӑшкӑрса, хыҫалтан чупаҫҫӗ, ҫавӑнтах вара хӑйсем те вӑрҫӑлла выляма тытӑнаҫҫӗ, атакӑна ҫӗкленнӗ утлӑ ҫар пек, эрӗмпе вӗлтрен тӗмӗсем хушшине кӗре-кӗре каяҫҫӗ.

Из-за заборов, из калиток вылетали обрадованные ребятишки: они махали руками, бросали красноармейцам еще недозрелые яблоки, кричали вдогонку «ура» и тут же затевали бои, сражения, врубаясь в полынь и крапиву стремительными кавалерийскими атаками.

Тимурпа унӑн команди // Матвей Сакмаров. Гайдар, Аркадий Петрович. Тимурпа унӑн команди: повесть; вырӑсларан М.А.Сакмаров куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР кӗнеке издательстви, 1967. — 102 с.

Унран пӗр ҫӗр утӑмран та аякра мар, сукмакпа аслӑ ҫул хӗресленнӗ тӗлте, виҫӗ юланутҫӑ тӑра параҫҫӗ.

Не дальше как в сотне шагов от него, там, где тропка перекрещивалась с дорогою, стояли три всадника.

Ҫутаттӑр // Олимпиада Таллерова. Гайдар, Аркадий Петрович. Ҫутаттӑр: калав; вырӑсларан О.Таллерова куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1971. — 44 с.

Урапа айӗнче икӗ ҫын — мучипе арҫын ача — лара параҫҫӗ.

А под телегой двое — старик и мальчишка.

Ҫутаттӑр // Олимпиада Таллерова. Гайдар, Аркадий Петрович. Ҫутаттӑр: калав; вырӑсларан О.Таллерова куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1971. — 44 с.

Вӗсене яка мар хут ҫине пичетленӗ, халь ӗнтӗ тӗссӗрленсе кайнӑскерсем граждан вӑрҫи кунӗсем ҫинчен каласа параҫҫӗ.

Напечатанные на шершавой, грубой бумаге, теперь уже полинявшие, потертые, они рассказывали о далеких днях гражданской войны.

Параппанҫӑ кун-ҫулӗ // Леонид Агаков. Гайдар, Аркадий Петрович. Параппанҫӑ кун-ҫулӗ: повесть; вырӑсларан Л.Агаков куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш государство издательстви, 1957. — 132 с.

Вӗсем чей чашкине хӗррипе танах ӑшӑ сӗт яраҫҫӗ те ун ҫине колбаса хупписем, ҫемҫе булка татӑкӗсем ярса параҫҫӗ.

Они до краев наливают блюдечко теплым молоком и кидают в него шкурки от колбасы и куски мягкой булки.

Параппанҫӑ кун-ҫулӗ // Леонид Агаков. Гайдар, Аркадий Петрович. Параппанҫӑ кун-ҫулӗ: повесть; вырӑсларан Л.Агаков куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш государство издательстви, 1957. — 132 с.

Масарта кирек мӗнле хӗрӳ, ҫылӑхлӑ, пӑлхавҫӑ чӗре выртать пулин те, ун ҫийӗнче ӳсекен чечексем пирӗн ҫине хӑйсен айӑпсӑр куҫӗсемпе лӑпкӑн пӑхаҫҫӗ; вӗсем пире ҫав «сӳрӗк чунлӑ» ҫутҫанталӑкӑн ӗмӗрлӗх аслӑ шӑплӑхӗ ҫинчен кӑна мар, вӗсем ӗмӗрлӗх лӑпланупа вӗҫӗмсӗрлӗх пурӑнӑҫӗ ҫинчен те каласа параҫҫӗ

Какое бы страстное, грешное, бунтующее сердце не скрылось в могиле, цветы, растущие на ней, безмятежно глядят на нас своими невинными глазами: не об одном вечном спокойствии говорят нам они, о том великом спокойствии «равнодушной» природы; они говорят также о вечном примирении и о жизни бесконечной…

XXVIII // .

Пирӗн ытти масарсем пекех, вӑл хурлӑхлӑн курӑнать: ун таврашӗнчи канавсем тахҫанах ҫеремпе витӗннӗ, сӑнсӑрланнӑ йывӑҫ хӗрессем тахҫан ӗлӗк сӑрланӑ ҫивиттисем айӗнче пуҫне пӗксе ҫӗрсе лараҫҫӗ, чул плитасем, такам аялтан тӗртнӗ пек, пурте вырӑнтан хускалнӑ; икӗ-виҫӗ ҫаралса юлнӑ йывӑҫ кӑшт кӑна сулхӑн параҫҫӗ, виле тӑприсем хушшинче сурӑхсем чарусӑррӑн ҫӳреҫҫӗ…

Как почти все наши кладбища, оно являет вид печальный: окружавшие его канавы давно заросли; серые деревянные кресты поникли и гниют под своими когда-то крашеными крышами; каменные плиты все сдвинуты, словно кто их подталкивает снизу; два-три ощипанных деревца едва дают скудную тень; овцы безвозбранно бродят по могилам…

XXVIII // .

Ҫиме эпӗ пачах ҫиместӗп темелле, шывӗ, ав, куркара, ялан таса ҫӑл шывӗ лартса параҫҫӗ.

Есть-то почитай что не ем ничего, а вода — вод она в кружке-то: всегда стоит припасенная, чистая, ключевая вода.

Чӗрӗ вилӗ // Александр Артемьев. Тургенев И.С. Пиравйхи юрату: повеҫсем, калавсем, прозӑллӑ сӑвӑсем. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1982. — 176 с. — 143–155 с.

Улпут кил-ҫуртӗнче ӗҫлекен чи начар этем те хӑйне ҫак ҫапкаланчӑкран лайӑхрах тесе шутлать, ҫавӑнпа кӑна пулӗ унпа ырӑ пулма тӑрӑшаҫҫӗ; хресченсем вара ӑна малтан хирте мулкач тытнӑ евӗр темиҫе енчен хупӑрласа тытаҫҫӗ, кайран, кирек ӑҫта кайтӑр тесе, кӑларса яраҫҫӗ, вӑл тӗлӗнтермӗш ҫын иккенне пӗлсе ҫитсен, тивмеҫҫӗ вара, ҫӑкӑр-тӑвар та параҫҫӗ, сӑмах-юмах та ваклаҫҫӗ…

Последний дворовый человек чувствовал свое превосходство над этим бродягой — и, может быть, потому именно и обращался с ним дружелюбно; а мужики сначала с удовольствием загоняли и ловили его, как зайца в поле, но потом отпускали с Богом и, раз узнавши чудака, уже не трогали его, даже давали ему хлеба и вступали с ним в разговоры…

Ермолайпа мелник арӑмӗ // Асклида Соколова. Тургенев И.С. Пиравйхи юрату: повеҫсем, калавсем, прозӑллӑ сӑвӑсем. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1982. — 176 с. — 132–142 с.

Ун пек улпутсем «шыв чӑххине» ҫимеҫҫӗ, килти выльӑх-чӗрлӗхпе кайӑк-кӗшӗке кӑмӑлларах параҫҫӗ.

Помещики старинного покроя не любят «куликов» и придерживаются домашней живности.

Ермолайпа мелник арӑмӗ // Асклида Соколова. Тургенев И.С. Пиравйхи юрату: повеҫсем, калавсем, прозӑллӑ сӑвӑсем. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1982. — 176 с. — 132–142 с.

Ҫамрӑк ҫынсем хӑйсен ҫамкисене ҫав тери тӑрӑшсах малалла тӑсса параҫҫӗ — хӗр хусканӑвӗсем (эпӗ ӑна айккинчен куратӑп) ҫав тери темле вӑйпа илӗртеҫҫӗ, хушаҫҫӗ, ачашлаҫҫӗ, мӑшкӑлласа кулаҫҫӗ те кӑмӑла килеҫҫӗ, — эпӗ тӗлӗннипе те киленнипе кӑшт ҫеҫ кӑшкӑрса ямарӑм; ҫав илемлӗ пӳрнесем ман ҫамкаран тата пӗр мана ҫеҫ ҫатлаттарнӑшӑн эпӗ ҫавӑнтах тӗнчере мӗн пуррине йӑлтах пама хатӗрччӗ!

Молодые люди так охотно подставляли свои лбы — а в движениях девушки (я ее видел сбоку) было что-то такое очаровательное, повелительное, ласкающее, насмешливое и милое, что я чуть не вскрикнул от удивления и удовольствия и, кажется, тут же бы отдал все на свете, чтобы только и меня эти прелестные пальчики хлопнули по лбу.

II // .

Художниксене, вӑл шутра чапа тухнӑ художниксене палланӑран мана кунта ыттисене паман ҫӑмӑллӑха та параҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

Н. В. Гоголь ҫырнӑ «Петербург повеҫӗсем» // Михаил Рубцов. Николай Гоголь. Повеҫсем; вырӑсларан Михаил Рубцов куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 147–158 с.

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех