Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

Хӑйӗнчен (тĕпĕ: хӑй) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Ватӑ салтаксем, ҫак вӑййӑн чӑкӑлтӑшне ҫирӗп пӗлекенскерсем, кун пек чухне тӳрех: «Парӑн! Император государьтен хӑйӗнчен приказ илмесӗр те пӑшала никама пама нимле тивӗҫӗм ҫук», — тавӑрайрӗҫ ҫеҫ, сассисене юри ӳстерсе, сиввӗн.

Куҫарса пулӑш

I // .

Вӑл ниҫта кайса кӗрейми аптраса ҫитсе те сехӗрленсе, хӑйӗнчен хӑй мӗнле майпа тата мӗншӗн ҫак хӑрушӑ мужиксем хушшине, ҫак палламан ҫӗршыва лекни ҫинчен ыйтса пӗлесшӗн пулчӗ.

Он ужасался и в отчаянии спрашивал себя, как это и зачем попал он в неизвестную землю, в компанию страшных мужиков?

VII // .

Тӑван шӑллӑм вӑл манӑн, хӑйӗнчен вара инкексӗр пуҫне урӑх нимӗн те кураймастӑп.

Он мне родной брат, но кроме горя я от него ничего не видел.

III // .

Дениска ӗнтӗ ҫирӗм ҫулсенелле ҫитсе пырать, лавҫӑра ӗҫлет, авланма хатӗрленет, анчах хӑйӗнчен ача ӑсӗ ҫаплах тухса пӗтмен-ха.

Дениске было уже около 20-ти лет, служил он в кучерах и собирался жениться, но не перестал еще быть маленьким.

II // .

Япала вӑл — пӗр хӑйӗнчен ҫеҫ тӑракан япала, ун ҫумне урӑх мӗн те пулин нимӗн те ҫыпҫӑнма пултараймасть.

Существо есть вещь самобытна, не требуя иного ко своему исполнению.

II // .

«Ӑҫтан илтӗнет иккен ку!» — ыйтрӗ вӑл хӑйӗнчен хӑй.

Откуда они доносятся?

IV. Ялав // .

«Мӗнле-ха апла? — ыйтрӗ вӑл хӑйӗнчен хӑй.

«Что это?» — спросил он сам себя.

II. Шур кӗрӗклӗ ҫыннӑн ҫӑкӑр чӗлли // .

Хӑйӗнчен ҫӗр утӑмран ытла та мар — сурӑх кӗтӳ кӗртмелли вырӑн пур, унта ҫӑкӑр та нумай, чӑкӑчӗ те, сӗчӗ те, тӑпӑрчи те тем чухлех…

А в сотне шагов от него стояла хижина, в которой было много хлеба, брынзы, молока, творога…

II. Шур кӗрӗклӗ ҫыннӑн ҫӑкӑр чӗлли // .

«Мӗн юлать иккен ун умӗнче?» — хӑйӗнчен хӑй ыйтрӗ ҫапла Рада.

Что у нее впереди?

XXXVI. Рада // .

Мӗнле праҫник паян? — ҫилленсе ыйтрӗ хӑйӗнчен хӑй.

Какой сегодня праздник? — злобно повторял он.

XIX. Ирхи курнӑҫу // .

Вӑл хӑйӗнчен хӑй хӑраса ӳкрӗ.

И юноша сам себя испугался.

XI. Викентий // .

Огнянов хӑй те хӗрӳ, анчах вӑл халь хӑйӗнчен те хӗрӳллӗрех ҫынна чарса тӑчӗ; Петрӑн хӗрӳлӗхӗ ҫавӑн пек пулмаллаччӗ те ӗнтӗ, ҫапах кайран йышлӑн та пӗтме пултараҫҫӗ-ҫке.

Огнянов и сам был горяч, однако он теперь старался удержать другого, еще более горячего человека от поступка вполне естественного, но гибельного.

ХХХIII. Ҫӗнтерекенсем ҫӗннисене хӑналаҫҫӗ // .

Хӑйӗнчен мӗн те пулин ыйтсан та, вӑл айӑпа кӗнӗ пек хӑра-хӑра тавӑрса каларӗ.

На новые вопросы он отвечал с испуганным и виноватым видом.

XXXII. Турӑ ҫӳлте, патша инҫетре // .

Тата кӑшт улӑхсан, хӑйӗнчен инҫе те мар вут йӑлкӑшнине курах кайрӗ вӑл, вара тӳрех ҫавӑнталла ҫул тытрӗ.

Поднявшись немного выше, он увидел совсем близко пламя костра и направился к нему.

XXVII. Ҫӳрен ҫын // .

Огнянов патне хӑйӗнчен малтан ҫитекен пуласран шикленсе, Колчо чиркӳ алӑкӗн йывӑр карӑмне сирсе уҫрӗ те шала кӗрсе кайрӗ.

Колчо, опасаясь, как бы его не опередили, приподнял тяжелый занавес перед главным входом и вошел.

XXV. Ҫӑмӑл ӗҫ мар // .

— Ӑҫталла таптаратӑн эс, тухтӑр, акӑ-ҫке пуп ҫурчӗ! — кӑшкӑрчӗ Огнянов хӑйӗнчен иртсе кайнӑ Соколова, унтан хапхаран шаккарӗ.

— Доктор, куда тебя несет? Вот попов дом! — крикнул ему вслед Огнянов и постучал в калитку.

XXII. Ставри пуп патӗнче хӑнара // .

Виҫҫӗмӗш вӗренекен йӑлтах пӑтраштарса калама тытӑнчӗ, хӑйӗнчен мӗн ыйтнине вӑл та ӑнланаймарӗ.

Третья ученица ответила невпопад: она тоже не поняла вопроса.

XI. Рада пӑшӑрханӑвӗ // .

Хӗрача хӑйӗнчен мӗн ыйтнине те манса кайрӗ, вӑтанса ӳкрӗ, Рада пулӑшасса кӗтнӗ пек ун еннелле пӑхса илчӗ.

Девочка так смутилась, что позабыла вопрос, и жалобно взглянула на Раду, словно прося у нее помощи.

XI. Рада пӑшӑрханӑвӗ // .

Ҫавӑнтах хӑйӗнчен хӑй вӑтанчӗ те.

Но он тут же устыдился.

III. Мӑнастир // .

 — «Ҫак кунсенче пулмалла, анчах ӗҫ вӑраха кайни Лотер мистерпа манран мар, обществӑран хӑйӗнчен килет».

— Да, вероятно, на днях, но все, знаете, проволочка не от нас с мистером Лотером, а от самого общества.

XVI // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех