Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

ҫынсем (тĕпĕ: ҫын) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Чӳречерен, хӳме хушӑкӗнчен пӑхса тӑракан ҫынсем, Ҫтаппан урхамах ҫулӗ ҫинчен пӑрӑнманнине курсан, тӗлӗнсе, хӑраса кайрӗҫ.

Куҫарса пулӑш

I // .

Ҫавӑнпа, Михха юланутпа урама тухнине пӗлсен, ҫынсем хура ҫӗленрен хӑранӑ пек, кам ӑҫта ӗлкӗрет, ҫавӑнта кӗрсе пытанаҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

I // .

«Чикӗре халӗ те пысӑк чул выртать», — тесҫӗ ватӑ ҫынсем.

Куҫарса пулӑш

I // .

Вӗсем каласа кӑтартнӑ тӑрӑх, ҫынсем малтан Кивҫурт ҫырмин леш енне вырнаҫасшӑн пулнӑ-мӗн.

Куҫарса пулӑш

I // .

Вӗсем пачах та урӑхла шухӑш-кӑмӑллӑ ҫынсем пек туйӑнатчӗҫ-ҫке.

Куҫарса пулӑш

«Ӗмӗр сакки сарлака» романпа унан авторӗ // Николай Григорьев. Мранька Н.Ф. Ӗмӗр сакки сарлака. Роман. 1-мӗш том. Виҫҫӗмӗш кӑларӑм. Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1989. — 592 с.

Улитинпа ытти ятлӑ ҫынсем пӑтратма тӑрӑшнине пӑхмасӑрах большевиксем сьездра хӑйсен шухӑшне ҫиеле кӑлараҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

«Ӗмӗр сакки сарлака» романпа унан авторӗ // Николай Григорьев. Мранька Н.Ф. Ӗмӗр сакки сарлака. Роман. 1-мӗш том. Виҫҫӗмӗш кӑларӑм. Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1989. — 592 с.

Пӗр енче — Миххапа ытти пуян-куштансем, тӳре-шара, халӑха выльӑх вырӑнне шутлакан исправниксем, саламатпа сехрене хӑпартакан уретниксем, турӑ ылханӗпе хӑратакан пуп таврашӗсем, ялти «ятлӑ» ҫынсем.

Куҫарса пулӑш

«Ӗмӗр сакки сарлака» романпа унан авторӗ // Николай Григорьев. Мранька Н.Ф. Ӗмӗр сакки сарлака. Роман. 1-мӗш том. Виҫҫӗмӗш кӑларӑм. Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1989. — 592 с.

Астӑватӑр-и, эпӗ ун чухне сиртӗн: пулаҫҫӗ-и пирӗн ҫынсем? тесе ыйтрӑм, эсир вара: «пулаҫҫӗ», терӗр.

Помните, я спрашивал у вас тогда, будут ли у нас люди? и вы мне отвечали: «Будут».

XXXV // .

Вӑл пӑхать — пӗве сарӑлать, ҫырансем ҫухалаҫҫӗ, ку — пӗве мар ӗнтӗ, канӑҫсӑр тинӗс: пысӑк та кӑвак хумсем кимме мӑнаҫлӑн силлентереҫҫӗ; шыв тӗпӗнчен чашкӑракан темле хӑрушӑ япала ҫӗкленет; хӑйпе пӗрле ишекен палламан ҫынсем сике-сике тӑраҫҫӗ, кӑшкӑрашаҫҫӗ, аллисемпе сулкалаҫҫӗ…

Она глядит, а пруд ширится, берега пропадают — уж это не пруд, а беспокойное море: огромные, лазоревые, молчаливые волны величественно качают лодку; что-то гремящее, грозное поднимается со дна; неизвестные спутники вдруг вскакивают, кричат, махают руками…

XXXIV // .

Еленӑна хӑрушӑ мар, анчах кичем: унӑн ҫак ҫынсем камне, хӑй мӗншӗн вӗсемпе иккенне пӗлесси килет.

Елене нестрашно, но скучно: ей бы хотелось узнать, что это за люди и зачем она с ними?

XXXIV // .

Ку пӗлӗт пулнӑ вӗт… эпир вара ҫынсем, мӗскӗн те ҫылӑхлӑ ҫынсем

Ведь это было небо… а мы люди, бедные, грешные люди…

XXXIII // .

Юратнӑ ҫынпа ют хулара, палламан ҫынсем хушшинче ҫӳреме темле уйрӑммӑнах кӑмӑллӑ: пурте лайӑх та ыттисенчен палӑрса тӑнӑ пек туйӑнать, пурне те ырлӑх, килӗшӳ тата хӑвӑнни пек телей сунатӑн.

Ходить вдвоем с любимым существом в чужом городе, среди чужих, как-то особенно приятно: всё кажется прекрасным и значительным, всем желаешь добра, мира и того же счастия, которым исполнен сам.

XXXIII // .

Инсаровпа Елена пурӑнакан гостиница Riva dei Schiavoni урамӗнче ларать; ун патне ҫитичченех вӗсем гондолӑран тухрӗҫ те темиҫе хутчен ҫветтуй Марк площачӗ тавра утса ҫаврӑнчӗҫ, арккӑсем айӗн тата пӗчӗк кофейньӑсем умӗнче канакан ҫынсем нумаййӑн кӗпӗрленсе тӑраҫҫӗ.

Гостиница, где жили Инсаров и Елена, находилась на Riva dei Schiavoni; не доезжая до нее, они вышли из гондолы и прошлись несколько раз вокруг площади святого Марка, под арками, где перед крошечными кофейными толпилось множество праздного народа.

XXXIII // .

Виолетта рольне ятсӑр-шывсӑр артистка вылярӗ; куракансем сиввӗн йышӑннинчен пӑхсан, ҫынсем ӑна юратсах каймаҫҫӗ, анчах вӑл пултарусӑрах та мар пулас.

Роль Виолетты исполняла артистка, не имевшая репутации и, судя по холодности к ней публики, мало любимая, но не лишенная дарования.

XXXIII // .

Академирен тухсан вӗсем хӑйсен хыҫҫӑн пыракан акӑлчансем ҫине, мулкачсенни пек вӑрӑм шӑллӑ, усӑнса тӑракан бакенбардлӑ ҫынсем ҫине тепӗр хут пӑхса илчӗҫ те — кулса ячӗҫ; хӑйсен гондольерне, кӗске пиншакпа кӗске панталон тӑхӑннӑскерне курсан — кулса ячӗҫ; кӑвакарнӑ ҫӳҫне пуҫ тӳпине купаласа ҫыхнӑ сутӑҫӑ хӗрарӑма курсан — унчченхинчен те хытӑрах кулса ячӗҫ; юлашкинчен пӗр-пӗрин ҫине пӑхса илчӗҫ те — каҫса кайсах кулса ячӗҫ, гондола ҫине ҫитсе ларсанах, пӗр-пӗрин аллине тытса, хыттӑн, хыттӑн чӑмӑртарӗҫ.

Выходя из академии, они еще раз оглянулись на шедших за ними англичан с длинными, заячьими зубами и висячими бакенбардами — и засмеялись; увидали своего гондольера с куцою курткой и короткими панталонами — и засмеялись; увидали торговку с узелком седых волос на самой вершине головы — и засмеялись пуще прежнего; посмотрели, наконец, друг другу в лицо — и залились смехом, а как только сели в гондолу — крепко, крепко пожали друг другу руку.

XXXIII // .

Тахҫанах вуникӗ сехет ҫитрӗ ӗнтӗ, ямшӑк та лашасем кӳлсе килнӗ, «ҫӗнӗ ҫынсем» ҫаплах килеймерӗҫ-ха.

Двенадцать часов давно пробило, и ямщик уже привел лошадей, а «молодые» всё еще не являлись.

XXXII // .

Хӑҫан пирӗн чӑн-чӑн ҫынсем ҫуралӗҫ?

Когда у нас народятся люди?

XXX // .

Ҫук, пирӗн хушӑра йӗркеллӗ ҫынсем пулнӑ пулсан, ҫак хӗр, ҫак сисӗмлӗ чун, пирӗн патӑртан, пулӑ шыва чӑмса ҫухалнӑ пек, пӑрахса кайман пулӗччӗ!

Нет, кабы были между нами путные люди, не ушла бы от нас эта девушка, эта чуткая душа, не ускользнула бы, как рыба в воду!

XXX // .

Пирӗн никам та ҫук-ха, кирек ӑҫта пӑхсан та — ҫынсем ҫук.

Нет еще у нас никого, нет людей, куда ни посмотри.

XXX // .

Ну, вӑл маттур, тейӗпӗр, вӑл ку тарана ҫитсе пирӗн пек ҫылӑхлисем евӗрлех нимӗн те туман пулсан та, хӑйне хӳтӗлеме пултарать, тейӗпӗр, анчах эпир ниме тӑман ҫынсем-и вара?

Ну, положим, он молодец, он постоит за себя, хотя до сих пор делал то же, что и мы, грешные, да будто уж мы такая совершенная дрянь?

XXX // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех