Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

юратӑр (тĕпĕ: юрат) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
— Феничка! — терӗ вӑл темӗнле тӗлӗнмелле пӑшӑлтатса: — юратӑр, юратӑр манӑн шӑллӑма!

— Фенечка! — сказал он каким-то чудным шепотом, — любите, любите моего брата!

XXIV // .

Мӗнле юратӑр-ха капла калама?..

Как это можно такое говорить?

XXIV // .

Ахаллӗн мӗнле чӑрмантарма юратӑр!

А то как же можно беспокоить!

XVII // .

Тархасшӑн, юратӑр ӑна; халӗ вӑл ютшӑнать-ха, анчах ун чӗри ырӑ кӑмӑллӑ.

Пожалуйста, полюбите его; он еще дичок, но у него сердце доброе.

XVIII // .

— Ҫук, юратӑр мана — анчах малтанхилле мар.

— Нет, любите меня — но не так, как прежде.

XV // .

— Мӗншӗн ан юратӑр, ун пирки ыйтса тӑмалли те ҫук.

Куҫарса пулӑш

IV. Ҫӑмӑлах та мар ӑна тӑвасси // .

Галка Вовка ҫине тӗлӗнсе пӑхрӗ те: — Мӗн пирки вара ҫапла тума юратӑр-ха? — терӗ.

Галка уставилась на Вовку: — Это ради чего же стоит?

Вовка Грушинӑн «Архимечӗ» // Илпек Микулайӗ. Юрий Сотник. Курман-илтмен кайӑк; вырӑсларан Микулай Илпек куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 69–84 с.

Юратӑр, хисеплӗр ӑна!

— Любите ее и уважайте!

3 // .

— Хамӑрпа пӗрле ҫынсене ертсе каятпӑр та, мӗнле вӑл хӑрама юратӑр?

 — Людей за собой ведем, как можно бояться?

XXVII // .

Кайран-малтан ыттисемшӗн ӑса юратӑр!.. — лӑпкӑнрах каларӗ Подтелков, тыткӑна илнисем йӑвӑ ушкӑнпа епле ҫывхарнине сӑнаса пӑхса.

Чтоб и другим неповадно было!.. — уже спокойнее проговорил он, остро вглядываясь в приближавшуюся толпу пленных.

XII // .

Ҫакӑн пек пулни ӑҫтан юратӑр-ха?

Куда это годится?

I // .

Чернышевский социализмла идеалсене пурнӑҫа кӗртме май килет тесе шутланӑ, ҫав тӗлӗнмелле илемлӗ малашлӑхшӑн ӗҫлеме чӗннӗ: «Пуласлӑх ҫутӑ та илемлӗ. Ӑна юратӑр, ун патне туртӑнӑр, уншӑн ӗҫлӗр, ӑна ҫывхартса пырӑр, ӑна хальхи пурнӑҫ валли мӗн чухлӗ тума пултаратӑр, ҫавӑн чухлӗ тӑвӑр», тенӗ вӑл.

Куҫарса пулӑш

«Мӗн тумалла?» роман ҫинчен // Николай Сандров, Владимир Садай. Чернышевский, Николай Гаврилович. Мӗн тумалла?: роман; вырӑсларан Николай Сандров, Владимир Садай куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1957. — 485–495 с.

— Мӗншӗн ан юратӑр-ха, эпӗ ӑна пӗлетӗп пулсан?

— Почему ж нельзя, если я знаю?

Улттӑмӗш сыпӑк // .

Юратӑр ӑна, туртӑнӑр ун патне, ӗҫлӗр уншӑн, ҫывхартӑр ӑна, унтан мӗн илме пултаратӑр, ҫавна хальхи пурнӑҫ валли илӗр: пуласлӑхран хальхи пурнӑҫ валли мӗн чухлӗ илме пултаратӑр, сирӗн пурнӑҫӑр ҫавӑн чухлӗ ҫутӑрах; ырӑрах пулӗ, савӑнӑҫпа киленӳ унта ҫавӑн чухлӗ нумайтарах пулӗ.

Любите его, стремитесь к нему, работайте для него, приближайте его, переносите из него в настоящее, сколько можете перенести: настолько будет светла и добра, богата радостью и наслаждением ваша жизнь, насколько вы умеете перенести в нее из будущего.

11 // .

Анчах та хӑвӑр пӑрахса кайиччен юратӑр ӗнтӗ мана».

Но пока вам придется бросить меня, до тех пор любите меня».

XXIX // .

— Мӗнле юратӑр-ха ун пек?

— Как же это можно?

IV // .

— Эсӗ хӑвах шутла-ха, тӑванӑм, мӗнле юратӑр-ха сана, арлӑ пулнӑ арӑма, уйрӑлнӑ пулсан та, хусах арҫын патне хваттере тата тӗттӗмре килме?

— Ты сама подумай, бабонька, мысленное это дело тебе, замужней, ну хучь и разведенной, являться на квартиру к холостому мужчине да ишо в потемках?

III сыпӑк // .

Яков Лукич ҫапла калать пек ӑна: «Вацлав Августович, пирӗн иксӗмӗрӗн венчет тутарма юрамасть: эсӗ, имшерскер пулин те, ҫапах арҫын-ҫке. Ну, ӑҫтан юратӑр-ха апла? Эпӗ те авланнӑ ҫын. Айта ҫакӑн ҫинчен пупа йӑлтах каласа парар, унсӑрӑн вӑл, ҫынсене култарса, пире венчет туса ярӗ!»

Яков Лукич будто бы говорит ему: «Вацлав Августович, негоже нам с тобой венчаться: ты же хучь и плохонький, а все-таки мужчина. Ну куда это годится, такое дело? Да и я уже женатый. Давай скажем про все это попу, а то он окрутит нас людям на смех!»

II сыпӑк // .

Епле ун пек тума юратӑр-ха?

Как можно так?

32-мӗш сыпӑк // .

Епле юратӑр-ха ун пек!

Как можно!

6-мӗш сыпӑк // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех