Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

сӑмахӗсене (тĕпĕ: сӑмах) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Кӗтерне сӑмахӗсене куҫарса парсан вӑл та ун сӑмахӗсемпе килӗшрӗ.

Куҫарса пулӑш

Иккӗмӗш пайӗ // .

Манӑн кӑмӑл ҫемҫелсех кайрӗ ача сӑмахӗсене илтсен — куҫсене йӳҫӗ тумламсем тапса тухрӗҫ.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Енчен те вӑл Кӗлмук мучие канфет виҫсе паман тесен ун сӑмахӗсене ҫирӗплетме ват ҫынна сӑмах памалла.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Директорӑн кашни сӑмахӗ хыҫҫӑн хӗрӗн пуҫӗ ҫӗрелле усӑнчӗ, пысӑккисем ун сӑмахӗсене ӑнланманнипе ача чунӗ кӳренӳпе тулса пычӗ, стройрах макӑрса ярас мар тесе сасартӑк Кирюкран хӑпрӗ те инҫех мар тӑракан амӑш патне чупса кайрӗ, ун ҫумне пичӗпе тӗршӗнсе сасӑпах макӑрса ячӗ.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Хӗр Кирюк сӑмахӗсене ӑсӗнче тишкерчӗ куран, вӑхӑт-вӑхӑт вӑл йӗкӗте тӗсесе сӑнарӗ те хашлатса сывларӗ.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Тимур сӑмахӗсене аса илсе йывӑррӑн хашлатрӗ Женя.

Вздохнула, повторяя слова Тимура, Женя.

Тимурпа унӑн команди // Матвей Сакмаров. Гайдар, Аркадий Петрович. Тимурпа унӑн команди: повесть; вырӑсларан М.А.Сакмаров куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР кӗнеке издательстви, 1967. — 102 с.

Хӗрарӑмӑн юлашки сӑмахӗсене илтнӗ пулас вӗсенчен аслӑраххи.

И, очевидно, расслышал ее последние слова.

Тимурпа унӑн команди // Матвей Сакмаров. Гайдар, Аркадий Петрович. Тимурпа унӑн команди: повесть; вырӑсларан М.А.Сакмаров куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР кӗнеке издательстви, 1967. — 102 с.

Ытла хӗрӳ-ҫке эс! — сӑмахӗсене тӑсарах каларӗ Квакин.

Какой ты горячий! — растягивая слова, сказал Квакин.

Тимурпа унӑн команди // Матвей Сакмаров. Гайдар, Аркадий Петрович. Тимурпа унӑн команди: повесть; вырӑсларан М.А.Сакмаров куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР кӗнеке издательстви, 1967. — 102 с.

Колокольчиков Кольӑн, ҫак намӑса пӗлмесӗр каланӑ Татьянка сӑмахӗсене илтсен, сывлӑшӗ пӳлӗнсех ларчӗ.

Дух захватило у Коли Колокольчикова при этих наглых словах бессовестной Татьянки.

Тимурпа унӑн команди // Матвей Сакмаров. Гайдар, Аркадий Петрович. Тимурпа унӑн команди: повесть; вырӑсларан М.А.Сакмаров куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР кӗнеке издательстви, 1967. — 102 с.

Николашкӑн ҫак айванла сӑмахӗсене илтнипе амӑшӗн аллисем лӑштӑрах вӑйран кайрӗҫ, ҫывӑракан пӗчӗк Валька, пысӑк чул пек, тем йывӑрӑш туйӑнчӗ.

И от этих глупых Николашкиных слов руки ее ослабли, а маленькая спящая Валька показалась ей тяжелой, как большой камень.

Ҫутаттӑр // Олимпиада Таллерова. Гайдар, Аркадий Петрович. Ҫутаттӑр: калав; вырӑсларан О.Таллерова куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1971. — 44 с.

— Евгений Васильевич, пирӗн ирӗк вӑйӗ ҫук… — пуҫланӑччӗ Анна Сергеевна, анчах ҫил вӗҫсе килчӗ те ҫулҫӑсене чӑштӑртаттарчӗ, унӑн сӑмахӗсене те вӗҫтерсе илсе кайрӗ.

— Евгений Васильич, мы не властны… — начала было Анна Сергеевна; но ветер налетел, зашумел листами и унес ее слова.

XXVI // .

Ӑна тӗнчере никампа та ан улӑштарӑр, никам сӑмахӗсене те ан итлӗр!

Не изменяйте ему ни для кого на свете, не слушайте ничьих речей!

XXIV // .

(Николай Петрович хӑйӗн сӑмахӗсене пӑтратнӑ.)

(Николай Петрович путался в своих словах.)

XXIV // .

Анчах вӗренсе ҫитнӗ тарҫӑ унӑн сӑмахӗсене ӑнланман пулас, вырӑнтан та хускалмарӗ.

Но усовершенствованный слуга, казалось, не понимал его слов и не двигался с места.

XXIV // .

Хӑйӗн экипажӗн ураписем тавра маттурӑн шӑхӑркаласа утса ҫӳрекен Ситников, Аркадийӗн ку сӑмахӗсене илтсен, ҫӑварне карсах пӑрахрӗ.

Ситников, который расхаживал, бойко посвистывая, вокруг колес своего экипажа, только рот разинул, услышав эти слова.

XIX // .

Кадриль пӗтсен, Ситников Аркадие Одинцова патне илсе пычӗ; анчах вӑл унпа кӑштах пулин те паллашнӑ-ши вара: вӑл хӑйӗн сӑмахӗсене йӑлтах пӑтратса пӗтерчӗ, Одинцова ун ҫине кӑштах тӗлӗнерех пӑхрӗ.

Дождавшись конца кадрили, Ситников подвел Аркадия к Одинцовой; но едва ли он был коротко с ней знаком: и сам он запутался в речах своих, и она глядела на него с некоторым изумлением.

XIV // .

Аркадин сасси малтан чӗтренсе илчӗ: вӑл хӑйне хӑй ырӑ кӑмӑллӑ тытнӑ пек туйӑнчӗ, ҫапах та хӑйӗн ашшӗне вӗрентсе вуласа панӑ пек каланине ӑнланса илчӗ, анчах харпӑр хӑй сасси ҫынна пушшех те асӑрханмалла пулать, вара Аркадий юлашки сӑмахӗсене хыттӑн тата витӗмлӗнрех те каларӗ.

Голос Аркадия дрожал сначала: он чувствовал себя великодушным, однако в то же время понимал, что читает нечто вроде наставления своему отцу; но звук собственных речей сильно действует на человека, и Аркадий произнес последние слова твердо, даже с эффектом.

V // .

Хам пӗлнӗ кӗлӗ сӑмахӗсене калатӑп та — каллех нимӗн шухӑшсӑр выртатӑп.

Прочту «Отче наш», «Богородицу», акафист «Всем скорбящим» — да и опять полеживаю себе безо всякой думочки.

Чӗрӗ вилӗ // Александр Артемьев. Тургенев И.С. Пиравйхи юрату: повеҫсем, калавсем, прозӑллӑ сӑвӑсем. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1982. — 176 с. — 143–155 с.

Вӑл та кӑшкӑрса ячӗ те, каялла ҫаврӑнса пӑхмасӑр, кӗлӗ сӑмахӗсене каласа та сӑхсӑхса, часрах килелле тухса чупрӗ.

Он тоже закричал и бросился бежать без оглядки домой, скорей домой, творя молитвы и крестясь.

XII // .

— Ку, пӗр ҫын сӑнӗ… — терӗ Чартков; вӑл сӑмахӗсене каласа пӗтереймерӗ: темӗн хуҫӑлни илтӗнчӗ.

«А это с одного…» сказал Чартков, и не кончил слова: послышался треск.

Пӗрремӗш пай // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех