Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

пӗтертӗр (тĕпĕ: пӗтер) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Ӗҫе пӑсакансене е ӗҫре уҫҫӑнах кансӗрлесе пыракансене ҫуррине ҫакса вӗлерӗр, ҫурри вара палӑртса хунӑ вӑхӑтра кӗпере юсаса пӗтертӗр.

Не только за диверсию и открытый саботаж… половину строителей повесьте, но чтобы вторая половина построила мост в срок.

Ҫирӗм пӗрремӗш сыпӑк // .

— Ҫумласа пӗтертӗр-и?

— Выдергали?

Ҫиччӗмӗш сыпӑк // .

Танечка ун еннелле хӑвӑрттӑн ҫаврӑнса: — Халь ҫумласа пӗтертӗр-и? — тесе ыйтрӗ.

Резко повернувшись к ней, Танечка спросила: — Сейчас выдернули?

Ҫиччӗмӗш сыпӑк // .

— Курӑн акӑ, — пӑшӑлтатса каларӗ Борис хӑйӗн тусне: — тӳмме лартса кӑна пӗтертӗр, пӗтӗм хӑлхине пӑрса тататӑп! —

— Увидишь, — шепнул Борис товарищу, — только пришьёт пуговицы, все уши оторву! —

Райка «тыткӑна» илнисем // Илпек Микулайӗ. Юрий Сотник. Курман-илтмен кайӑк; вырӑсларан Микулай Илпек куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 101–108 с.

Пӗтертӗр-и ҫапӑҫса, ваше благороди?

— Отвоевались, ваше благородие?

XXVI // .

Унтан, паллах, кам пӗлсе пӗтертӗр ӑна-кӑна…

А там, конешно, кто его знает…

IX // .

Сӑмах парса пӗтертӗр Сталина, кӗрлерӗр, мухтантӑр, халӗ шухӑшлатӑр?

Понаобещали Сталину, понашумели, понахвастались, а теперь думаете?

XXXII сыпӑк // .

«Снаряд таткаласа пӗтертӗр сире, уяр аҫа-ҫиҫӗм ҫаптӑр! — куҫҫуль витӗр кӑшкӑрчӗ Лена тӑнран кайнӑ йыттисене, пит-куҫӗ ҫинчен юра шӑлкаласа.

«Да разнеси вас на клочья, будь вы трижды прокляты! — сквозь слезы кричала Лена на ошалелых собак, сдерживая их и смахивая с лица снег.

VIII // .

— Ҫырса пӗтертӗр пулсан, апат ҫимелле.

Если дописали, то надо обедать.

II // .

— Ҫырса пӗтертӗр-им, майор юлташ? — хаваслӑн ыйтрӗ Петя, хӑйӗн пӳлӗмӗнчен пуҫне кӑларса, унта вӑл полк командирӗ валли апат ӑшӑтнӑ.

— Дописали, товарищ майор? — радостно спросил Петя, выглядывая из своего отделения блиндажа, где он подогревал для командира полка обед.

II // .

— Чим-ха, чим, хӑй шухӑшне каласа пӗтертӗр-ха, — терӗ вӑл старик пирки.

— Нет, позвольте им выразить свою мысль.

I // .

Мӗншӗн ҫавнашкал илемлӗхе пӗтертӗр? — тет Татьяна Семеновна, темӗн чухлӗ чечеке икӗ аллипе ытамлама тӑрӑшса.

Зачем вы красоту такую загубили? — говорила Татьяна Семеновна, силясь обхватить обеими руками гигантские вороха цветов.

Вуннӑмӗш сыпӑк // .

— Йӑлт турткаласа пӗтертӗр пулас ҫынсене утаслӑхпа, ҫапла-и?

— Небось людей совсем задергали шагистикой.

XV // .

— Ҫапла, эсир пире те тертлентерсе пӗтертӗр, — тет Катерина Васильевна.

— Да, вы и нас измучили, — говорит Катерина Васильевна.

XXII // .

— Кӑшласа пӗтертӗр те ӗнтӗ.

— Да ведь уж изгрызли.

XXX // .

Пӗтертӗр-и, ачасем?

— Закончили, дети?

XVII сыпӑк // .

Ҫакӑн пек пӑтӑрмах тапратса янине мӗн тесе шутламалла-ха ӗнтӗ, граждансем: кӗлетсен ҫӑрисене ҫапса ҫӗмӗрсе пӗтертӗр, мана хӗнесе тӑкрӑр, Разметнова вара малтан ҫыхса пӑрахрӑр, подвала хупса лартрӑр, унтан ял Советне илсе кайрӑр та, ҫула май ун мӑйӗнчен хӗрес ҫакса яма хӑтланса пытӑр.

Как считать, граждане, такое выступление, когда замки с амбаров посбивали, меня избили, а Размётнова сначала связали, посадили в подвал, а потом повели в сельсовет и по пути на него хотели крест надеть?

35-мӗш сыпӑк // .

— Мӗншӗн хуҫса пӗтертӗр?

— Зачем поломает?

21-мӗш сыпӑк // .

— Эсремет пӗлсе пӗтертӗр, мӗнле урапа ку санӑн! — тенӗ землемер, урапа ҫине хӑпарса ларнӑ май, ҫамкине картлантарса.

— Чёрт знает какая у тебя телега! — поморщился землемер, влезая в телегу.

Ҫул ҫинче // Митта Петӗрӗ. Антон Чехов. Калавсем. Чӑвашгосиздат, 1940. — 3–10 стр.

Вӑхӑт-вӑхӑтӑн, турӑ кӑна пӗлсе пӗтертӗр, ҫак хӑрушӑ хӑна ман пӳлӗме те таҫтан вӑркӑнса кӗрет, ҫурӑм тӑрӑх сиввӗн чупса иртет те симӗс хутран тунӑ, тӑрри ҫуннӑ абажур айӗн тӗксӗммӗн ҫутатакан лампа ҫулӑмне хумхантарса хӑварать.

Порою бог весть откуда врывался этот страшный гость и в мою комнату, пробегал внезапным холодом у меня по спине и колебал пламя лампы, тускло светившей под зеленым бумажным, обгоревшим сверху абажуром.

II сыпӑк // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех