Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

калатӑн (тĕпĕ: кала) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
— Чӑнах калатӑн-и?

Куҫарса пулӑш

Вунпӗрмӗш сыпӑк // .

Пӑрах, Амед, ӑс ахаль калатӑн!

Куҫарса пулӑш

19 сыпӑк // .

— Ма апла калатӑн?

Куҫарса пулӑш

18 сыпӑк // .

— Мӗнле эс, путсӗр, кун пек калатӑн мана!

— Да как же ты, дрянь такая, можешь мне это говорить!

12 сыпӑк // .

Эс тӗрӗс калатӑн — пулса иртнине ӑна тавӑрма ҫуках ӗнтӗ…

Ты прав: что было, того не вернёшь…

Вунпиллӗкмӗш сыпӑк // .

Алхасса мӗн те пулин тусан, епле улталаса тӳрре тухас-ши теттӗмӗр те, сире курсанах, е сирӗн ҫинчен аса илсенех ирӗксӗр тӗрӗссине калатӑн.

Бывало, натворишь что-нибудь и только соберешься соврать, а встретишь вас или только вспомнишь о вас — и невольно говоришь правду.

Иккӗмӗш сыпӑк // .

Вара вӑл манран: — Апла эсӗ мана манса каймарӑн-и? Тӗрӗсне калатӑн-и? — тесе ыйтӗ.

Тогда она спросит: — Так ты не забыл меня? Это правда?

Вунпиллӗкмӗш сыпӑк // .

Паллах ӗнтӗ, эсӗ тӗрӗсне калатӑн, пӗр-пӗринпе вӑрахчен курнӑҫмасӑр пурӑннишӗн эпӗ айӑплӑ.

Конечно, ты права, я виноват в том, что мы так долго не встречались.

Вунпӗрмӗш сыпӑк // .

— Тӑхта, мӗн калатӑн эсӗ?

— Постой, что ты говоришь?

Вуннӑмӗш сыпӑк // .

— Тӗрӗс, чӑнахах тӗрӗс калатӑн эсӗ? — терӗ самозванец.

— И ты прав, ей-богу прав! — сказал самозванец.

Вунпӗрмӗш сыпӑк. Пӑлхавлӑ слобода // .

— Мӗн пирки калатӑн эсӗ?

— Что правда?

Вуниккӗмӗш сыпӑк // .

Ялан пӗрер сӑмах калатӑн, «ҫук», «ҫапла» тетӗн.

«Да» и «нет».

Тӑваттӑмӗш сыпӑк // .

— Сасӑпа калатӑн-и?

– Ну, а вслух?

Пиллӗкмӗш сыпӑк // .

— Эсӗ куртӑм, тетӗн, — терӗ вӑл, — эсӗ кайса калатӑн! — унтан пӗтӗм вӑйран тӗртсе, мана кимӗ ҫинчен шывалла усӑнтарчӗ, иксӗмӗр те кимӗ ҫинчен пилӗк таран шывалла усӑнса тӑтӑмӑр, унӑн ҫӳҫӗ шывах перӗнет; ҫакӑ вара чи хӑрушӑ самант пулчӗ: эпӗ чӗркуҫҫипе кимӗ тӗпӗнчен хирӗнтӗм те хӑрах аллӑмпа унӑн ҫивӗтне ярса тытрӑм, тепринпе мӑйӗнчен ярса илтӗм те, тинех вӑл тумтирӗмрен аллисене вӗҫертрӗ, вара пӗр самантрах ӑна эпӗ хум ҫинелле ывӑтса ятӑм.

«Ты видел, — отвечала она, — ты донесешь!» — и сверхъестественным усилием повалила меня на борт; мы оба по пояс свесились из лодки, ее волосы касались воды: минута была решительная, я уперся коленкою в дно, схватил ее одной рукой за косу, другой за горло, она выпустила мою одежду, и я мгновенно сбросил ее в волны.

Тамань // .

— Мӗн калатӑн эсӗ!

– Да что ты говоришь?

16 сыпӑк // .

— Халӗ калатӑн-и эсӗ? — тепӗр хут ачашшӑн каларӗ инҫетри сасӑ.

– Теперь ты скажешь? – нежно повторил далёкий голос.

15 сыпӑк // .

Вара Ваня питех те шӑппӑн, питех те инҫе пек туйӑнакан сасса илтрӗ: — Халӗ калатӑн-и ӗнтӗ эсӗ?

И Ваня услыхал голос, показавшийся ему страшно тихим и страшно далёким: – Теперь ты скажешь?

15 сыпӑк // .

Эсӗ тӗрӗснех калатӑн, тейӗпӗр.

Допустим – ты говоришь правду.

15 сыпӑк // .

— Мӗн калатӑн эсӗ! — чутах кӑшкӑрса яратчӗ Биденко.

– Что ты говоришь! – почти крикнул Биденко.

13 сыпӑк // .

— Ну, тӑванӑм, эсӗ куна ытлашши иртӗнсе калатӑн.

– Ну, браток, это ты чересчур хватил.

8 сыпӑк // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех