Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

вӑхӑтӑм (тĕпĕ: вӑхӑт) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Ман халь унпа… тата тӗнчере никампа та курнӑҫма вӑхӑтӑм ҫук.

Мне теперь не до него… и ни до кого в мире.

XVI // .

Вӑхӑтӑм пур-ха манӑн.

— Нет, время у меня есть.

Ҫиччӗмӗш сыпӑк // .

Вӑл ӗҫе эпӗ хамах тунӑ пулӑттӑм та, вӑхӑтӑм ҫук.

Я бы сама, да некогда.

Ҫиччӗмӗш сыпӑк // .

Вӑхӑтӑм ҫитет манӑн, пулӑшас кӑмӑлӑм та пысӑк.

Куҫарса пулӑш

IV. Ҫӑмӑлах та мар ӑна тӑвасси // .

Вӑхӑтӑм кӑна ҫук манӑн.

Я просто очень занят.

Вовка Грушинӑн «Архимечӗ» // Илпек Микулайӗ. Юрий Сотник. Курман-илтмен кайӑк; вырӑсларан Микулай Илпек куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 69–84 с.

— Манӑн хатӗрленме те вӑхӑтӑм ҫук, — терӗ Вовка.

— А мне некогда готовиться, — сказал Вовка.

Вовка Грушинӑн «Архимечӗ» // Илпек Микулайӗ. Юрий Сотник. Курман-илтмен кайӑк; вырӑсларан Микулай Илпек куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 69–84 с.

Вӗсене пула манӑн вӑхӑтӑм ӗлӗкхинчен савӑнӑҫлӑрах иртетчӗ.

Благодаря им я проводил время гораздо веселее, чем прежде.

Вунсаккӑрмӗш сыпӑк // .

Инкекне тата, вӑхӑтӑм та ытла сахал…

Я пробуду здесь еще очень недолго.

XXIII. Эмел // .

— Эс итле-ха, Ганко, вӑхӑтӑм ҫитнӗ чух кала-ха мана, мӗн чухлӗ парӑма кӗтӗм-ши? — ыйтрӗ Марко алӑкран кӗрекен хуҫинчен.

Ганко вернулся: — Слушай, Ганко, скажи пока что, сколько я тебе должен? — обратился к нему Марко.

VI. Ҫыру // .

— Сирӗнпе тавлашма вӑхӑтӑм ҫук манӑн.

— Мне с вами некогда спорить.

XVII // .

Вӗсемпе аппаланма ман вӑхӑтӑм та ҫук.

Вы согласитесь, что мне некогда ими заниматься.

XVII // .

Вӑхӑтӑм пулмарӗ… вӑхӑт пулмарӗ ҫав, ҫавӑнпа уйрӑлса кайрӑм… — мӑкӑртатса илчӗ Щукарь мучи, Давыдовран айккинерех пӑрӑнса.

— Некогда было… некогда, потому и ушел-то… — забормотал дед Щукарь, боком отодвигаясь от Давыдова.

6-мӗш сыпӑк // .

Майӑн вара, каҫар, санпа дискуссисем туса тӑма вӑхӑтӑм ҫук: унсӑрӑнах ӗҫсем нумай.

А мне, извини, дискутировать с тобой некогда: у меня помимо этого дела.

2-мӗш сыпӑк // .

— Хӑвӑртрах шухӑшла, мӗскӗн чун, ахалӗн вӑхӑтӑм ҫук.

— Скорей, убогая, думай, а то мне некогда.

Кӑткӑс ӗҫ // Иван Мучи. Антон Чехов. Калавсем. Чӑвашгосиздат, 1940. — 95–99 стр.

Манӑн ӑна пулӑшма вӑхӑтӑм та пулмарӗ, пирӗн кимӗ халь-халь ӳпӗнсе каяс пек ҫаврӑнать.

Мне некогда было помочь ему, каждую секунду нас могло опрокинуть.

Итали ҫинчен хунӑ юмахсем // Александр Алга. Максим Горький. Сочиненисем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1953. — 166–190 стр.

Мӗн чухлӗ вӑхӑтӑм иртрӗ, мӗн чухлӗ юнӑм пӑсӑлчӗ!

Сколько времени ушло, сколько крови испортилось!

IV сыпӑк // .

Ҫинчен тата машинӑм ҫӗмрӗлнине шанмашкӑн та вӑхӑтӑм ҫителӗклӗччӗ манӑн.

Зато теперь у меня было достаточно времени, чтобы убедиться в том, что машина разбита.

Саккӑрмӗш сыпӑк // .

— Ҫӗрле пуличчен вӑхӑтӑм пур-ха, — терӗм те, вӑл сӗтел ҫине ман умма ҫӑкӑрпа пулӑ хучӗ, килте вӗретнӗ эрехне пӗр кружка лартрӗ те (ун пек эрехе Заполярьере питӗ хӑватлӑ тӑваҫҫӗ вара), явлӑкне уртрӗ те, — айӑп ан тӑвӑр, — тесе тухса кайрӗ.

Я сказал, что время до ночи, и, поставив передо мной хлеб, рыбу и кружку самодельного вина, которое очень вкусно делали в Заполярье, она накинула платок, извинилась и вышла.

Ҫиччӗмӗш сыпӑк // .

Вӑхӑтӑм пулнӑ пулсан, мӗн пулса иртнине чухлама тӑрӑшнӑ пулӑттӑм, шӑпа Мускав милицийӗ урлӑ Ромашов хваттерне ҫитсе пирӗн пуҫланӑ сӑмаха пӗтериччен уямасӑр татрӗ.

Вероятно, если бы у меня было время, я бы постарался найти глубокий смысл в том, что судьба, явившись на квартиру Ромашова в лице представителя московской милиции, так решительно помешала закончить наш разговор.

Ҫирӗммӗш сыпӑк // .

Кӑшт вӑхӑтӑм пушансанах эпӗ Петьӑна шырама пуҫларӑм.

поближе к ночи, и только что выдавалась свободная минута, как я начинала искать Петю.

Тӑххӑрмӗш сыпӑк // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех