Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

ывӑлӗ (тĕпĕ: ывӑл) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Эпӗ вӗрентнӗ ҫамрӑксен хушшинче 32 халӑх ывӑлӗ-хӗрӗ, вӗсене пурне те ашшӗ-амӑшӗн чӗлхине упрама пиллетӗп.

Куҫарса пулӑш

Геннадий Волков: «Пурне те ашшӗ-амӑшӗн чӗлхине упрама пиллетӗп» // Тантӑш. http://yaltch.cap.ru/news/2010/02/02/gen ... -am258sh27

— Ҫамрӑксем хӑйсем калаччӑр; е пирӗн кӗрӳ Семен, вӑл электричество пуҫлӑхӗ… е Грачиха ывӑлӗ, — ученӑй вӗт.

Куҫарса пулӑш

XXII // .

Унӑн пӗтӗм улшӑннӑ сӑнарӗ, уйрӑмах вӑл ывӑлӗ ҫине ҫаврӑнса пӑхманни тата ун енне пӑхса кӑмӑллӑн кулса илменни яланхи пек мар тата тӗлӗнмелле пек туйӑннӑ, ҫавӑнпа Сергее ун умӗнче хӑйӗн амӑшӗ мар, темле типшӗм те илемсӗр ют карчӑк выртнӑ пек курӑннӑ.

Куҫарса пулӑш

XV // .

Пӗчӗк те йӑпӑр-япӑр Голубь вара, Курск хулинчен килнӗ вунҫичӗ ҫулхи ача, нимӗҫсем ҫакса вӗлернӗ совет работникӗн ывӑлӗ, пӗр вӗҫӗмсӗр хавхаланса ҫӳренӗ.

Маленький юркий Голубь, семнадцатилетний паренек из Курска, сын повешенного немцами советского работника, находился непрерывно в приподнятом настроении.

Саккӑрмӗш сыпӑк // .

Лашасем хыҫӗнчен старикӗн ывӑлӗ — курпунтарах та чӗмсӗр, айванскер тата кинӗ, вӑрӑм пӳллӗ хитре хӗрарӑм, утса пынӑ.

За лошадьми шли сын старика, сутулый молчаливый идиот, и сноха, красивая высокая баба.

Улттӑмӗш сыпӑк // .

Аслӑ ывӑлӗ вара хӗрлӗ партизан пулнӑ.

Старший же подался в красные партизаны.

Пӗрремӗш сыпӑк // .

Карчӑкӑн кӗҫӗн ывӑлӗ, чӑнах та, бандитсене йӗрӗпе кайса, вӑрмансем тӑрӑх иртӗхсе ҫӳренӗ.

Младший сын старухи действительно пошел по бандитской лесной тропе.

Пӗрремӗш сыпӑк // .

«Унран каҫару ыйтас, хӑйне киле илсе килес, ҫылӑх каҫтӑр. Вилессине те пулин килте вилтӗр, ывӑлӗ патӗнче», тесе шухӑшланӑ вӑл.

«Попрощаемся с ним, возьмем домой, грех развяжем. Пускай хоть помрет дома при сыне», — думала она.

V // .

Унӑн кӑмӑлӗ ӑраснах темскерле ҫемҫелсе кайнӑ пек пулчӗ, вӑл хӑй йӑвашланса, ҫынсем умӗнче, арӑмӗ умӗнче, ывӑлӗ умӗнче, мӗнпур ҫын умӗнче хӑйне хӑй кӗҫӗне хунипе пит хавхаланса кайнӑ пек пулчӗ.

Он испытывал какое-то особенное, умиленное, восторженное чувство смирения, унижения перед людьми, перед нею, перед сыном, перед всеми людьми.

IV // .

Унпала пӗрле Корней тӑванӗн чӗлхесӗр ывӑлӗ те тухрӗ, вӑл та пиҫиххи хушшине пуртӑ хӗстернӗ.

С ним вместе вошел, и тоже с топором за поясом, немой племянник.

IV // .

Укҫи 1 тенкӗ те 70 пус кӑна юлнӑ, паллакан ҫын никам та пулман, вӑл вара киле ывӑлӗ патне каяс тенӗ.

Денег оставалось рубль семьдесят копеек, знакомых никого не было, и он решил идти домой к сыну.

II // .

Гай ятлӑ ялта унӑн тимӗр витнӗ чул ҫуртӗнче ватӑ амӑшӗ, икӗ ачипе (хӗрачипе те ывӑл ачипе) арӑмӗ тата Корней тӑванӗн ывӑлӗ — 15 ҫулхи чӗлхесӗр тӑлӑх ача, унтан тата тарҫи пурӑнатчӗ.

В селе Гаях, в его каменном, крытом железом, доме жила старуха мать, жена с двумя детьми (девочка и мальчик), еще сирота племянник, немой пятнадцатилетний малый, и работник.

I // .

«Эпӗ — таса чунлӑ ҫын, эпӗ — аттепе аннен ывӑлӗ, эпӗ — мӗнпур пурнӑҫ тӑршшӗпех телейлӗ ҫемье пурнӑҫӗ ҫинчен ӗмӗтленнӗччӗ, эпӗ ӑна нихҫан та улталаман…

«Я — честный человек, я — сын своих родителей, я — всю жизнь мечтавший о счастье семейной жизни, я — мужчина, никогда не изменявший ей…

XXVI // .

Ҫак харкашу вара, ашшӗ пӗррехинче Ефима хушнине итлеменшӗн тата хӑй енчӗкӗнчен вунӑ тенкӗ укҫа вӑрланӑшӑн хӗнесе тӑксан, ывӑлӗ килтен тухса тарнипе вӗҫленнӗ.

Закончилась это ссора тем, что Ефим, избитый отцом за ослушание из кражу десяти рублей, бежал из дому.

II // .

Анфиса Марковнӑн урам тепӗр вӗҫӗнче пурӑнакан кумӑшӗ Степанида Арефьевна та килчӗ, унӑн икӗ ывӑлӗ вӑрҫӑра ҫапӑҫаҫҫӗ.

С конца улицы пришла кума Степанида Арефьевна, мать двух сыновей, воевавших в армии.

I // .

Тимофей Ильич ывӑлӗ ҫине кӳренӳллӗн ҫеҫ пӑхса илчӗ, шарламарӗ, анчах Ниловна тӳсеймерӗ, ывӑлне ыталаса илчӗ, — Сергейӗн пысӑк та кӑштах пӗкӗнчӗкрех кӗлеткипе юнашар вӑл питех те пӗчӗккӗ курӑнать.

Тимофей Ильич покосился на сына и молчал, а Ниловна прижалась к нему, — рядом с рослой, немного сутуловатой фигурой Сергея она казалась совсем маленькой.

XVI // .

Ывӑлӗ савӑннишӗн кӳренет вӑл…

— Он огорчен из-за радости сына…

XXIV // .

Вӗсем пӗр-пӗрне хывни пуринчен те курӑннӑ: иккӗшӗ те ҫӳллех мар пулнинче те, хӑйӗн ҫулӗсемпе Наталья Павловна чӑннипех Ирина амӑшӗ пулма юрӑхлӑ пулнипе те; унӑн кӗҫӗн ывӑлӗ, ҫарта службӑра тӑраканскер, Иринӑран виҫӗ ҫул аслӑ пулнипе те; вӗсен ҫӳҫӗсем хура пулнипе те; пӗрин ҫӳҫ тӗсӗ курак ҫунатти пек, тепри те — курак ҫунатти пекех, анчах вӑл чылай шуралма ӗлкӗрнӗ ӗнтӗ; Ирина питӗнчи кӑмӑллӑ паллӑсем тата унӑн ачашшӑн пӑхакан куҫӗсем Наталья Павловнӑн ҫамрӑк чухнехи пит-куҫӗсем пек пулнипе те; тата, юлашкинчен, ҫак икӗ хӗрарӑмӑн кӑмӑл-туйӑмӗсенче те пӗр пекки нумай пулнӑ: хӗрарӑмпа ырӑ чун та, харпӑр хӑйшӗн ҫеҫ хыпса ҫунманни те, уҫӑ кӑмӑл та…

То, что они были похожи друг на друга чувствовалось во всем: хотя оба невысокие, но Наталью Павловну из-за своих годов все же можно было назвать матерью Ирины; их младший сын, служивший в армии, был всего лишь на три года старше Ирины; из-за чернявых волос у обеих; у одной волосы были цвета вороньего крыла; у другой — также, вороньего крыла, но уже успели заметно поседеть; даже ямочки на лице Ирины и ее ласковые глаза были так похожи на лицо Натальи Павловны в ее молодые годы; и, кроме того, в настроении двух женщин тоже было много общего: женственность и доброта, отсутствие эгоизма, добрая душа…

XXII // .

Упӑтепе капитан ывӑлӗ мӗн хӑтланнине пӑхса палуба ҫинче пурте кулатчӗҫ, анчах ача вӗрене вӗҫертсе, аллисемпе хӑлаҫланкаласа кашта ҫине тӑрсан, хӑранипе пурте кӑнтса тӑчӗҫ.

На палубе все смотрели и смеялись тому, что выделывали обезьяна и капитанский сын; но как увидали, что он пустил веревку и ступил на перекладину, покачивая руками, все замерли от страха.

Шыва сикни // Евстафий Владимиров. Лев Толстой. Калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1953. — 3–7 стр.

Акӑ вӑл карап капитанӗн 12 ҫулхи ывӑлӗ патне сиккелесе пычӗ, ун пуҫӗнчи шлепкине хывса хӑй пуҫне тӑхӑнчӗ те мачта ҫине хӑвӑрт улӑхса кайрӗ.

Она подпрыгнула к 12-летнему мальчику, сыну капитана корабля, сорвала с его головы шляпу, надела и живо взобралась на мачту.

Шыва сикни // Евстафий Владимиров. Лев Толстой. Калавсем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1953. — 3–7 стр.

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех