Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

сӑмахсӑр (тĕпĕ: сӑмах) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Пӗр сӑмахсӑр йышӑнчӗҫ мана.

Куҫарса пулӑш

Иккӗмӗш пайӗ // .

Судра ҫав хута кӑтартсан пире пӗр сӑмахсӑр уйӑраҫҫӗ.

Куҫарса пулӑш

Иккӗмӗш пайӗ // .

Атте пӗр сӑмахсӑр килӗшрӗ юнне илтерме, анализшӑн тӳлеме 5 пин укҫа пачӗ.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Апатлантӑмӑр пӗр сӑмахсӑр, чей ӗҫрӗмӗр.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Вӑл мана сайра хутра кӑмӑллани пӗрре те эпӗ сӑмахсӑр, ҫапах ӑнланмалла йӑлӑннӑран килместчӗ; ку яланах ӑнсӑртран пулатчӗ.

Редкие припадки его расположения ко мне никогда не были вызваны моими безмолвными, но понятными мольбами: они приходили всегда неожиданно.

VIII // .

Япала ҫине тӗрлӗ пӑхни, лайӑх япаланах ӑнланма пӗлменни кунта пӗтӗмпех произведенине пӗр сӑмахсӑр ырлакан гимн пулса кайрӗ.

Казалось, все вкусы, все дерзкие, неправильные уклонения вкуса слились в какой-то безмолвный гимн божественному произведению.

Пӗрремӗш пай // .

Сирӗн сӑмахӑрсем хӑвӑр хӗрсе ҫитнине пула ҫеҫ-ха, шухӑшласса вара ӑса кӗрсе, авантарах шухӑшламалла; ак ҫакна ан маннӑ пултӑр: хӑвӑр кутӑнлашсан вара, сире хирӗҫ манӑн сӑмахсӑр пуҫне урӑх хатӗрсем те пур.

Ваши слова — результат разгоряченного мозга, а все надо продумать холодно и не забывать: кроме слов, у меня есть и другие инструменты воздействия на язык и упрямство.

Вуниккӗмӗш сыпӑк // .

Катя вӑл пилленине Зиминпа илетпӗр, тӑшмана тавӑратпӑр тесе каласшӑнччӗ, анчах предрикӑн питҫӑмартийӗсем ҫав тери хӑвӑрт сивӗнсе пынине туйсан пӗр сӑмахсӑр ӑна чуптуса ура ҫине тӑчӗ.

Катя хотела сказать, что и она и Зимин примут его завещание, отомстят, но, почувствовав, как быстро стали леденеть под ее пальцами щеки предрика, молча поцеловала его и поднялась.

Вунтӑваттӑмӗш сыпӑк // .

Ҫуллахи ӑшӑ уйӑхлӑ каҫ Ҫӑлтӑрсем ҫӗр ҫине те ансассӑн, Чун савни, ан сывла ассӑн-ассӑн, Сӑмахпа та сӑмахсӑр калаҫ…

Ночь нежна, как моя любовь. Нам с тобою не надо слов, Когда звёзды светят с высоты, А на земле цветут цветы…

Ҫӗрле ҫутатакан ҫеҫкесем // Марина Карягина. Карягина М.Ф. Ылтӑн панулми: калавсем/ М. Карягина. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке изд-ви, 2011. — 116–118 с.

Сӑмахсӑр-мӗнсӗр пычӗ те татса илчӗ пӗр улмине.

Подошёл и молча сорвал яблоко.

Ылтӑн пан улми // Марина Карягина. Карягина М.Ф. Ылтӑн панулми: калавсем/ М. Карягина. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке изд-ви, 2011. — 84–97 с.

Григорий ӑна ним сӑмахсӑр, юн кайнипе тӑвар тути ҫапнӑ сивӗ тутинчен чуптурӗ, курӑк ҫине вырттарса, ура ҫине тӑчӗ.

Он молча поцеловал ее в холодные и соленые от крови губы, бережно опустил на траву, встал.

XVII // .

Эскадрон командӑна ним сӑмахсӑр пӑхӑнчӗ.

Эскадрон послушно выполнил команду.

X // .

Аксинья хӑй ҫине мӗнпур чун хавалӗпе юратса та парӑнса пӑхнине Григорий пӗрре ҫеҫ, алӑк патӗнче, асӑрхарӗ, тӗрӗссипе вара, ҫакӑ вӑл мӗн калас тенине йӑлтах сӑмахсӑр-мӗнсӗр каларӗ.

Только один взгляд Аксиньи от порога, прямой, исполненный любви и преданности, поймал Григорий, и этим, по сути, все было сказано.

VI // .

Дуняшка сӑн-пичӗ савӑнӑҫлӑн йӑлкӑшса ҫуталчӗ, упӑшки ҫине сӑмахсӑр тав туса пӑхрӗ…

Дуняшка просияла от радости, с молчаливой благодарностью взглянула на мужа…

VI // .

Анчах Аксиньйӑн куҫҫульпе йӗпеннӗ, телейпе ҫиҫсе ҫуталнӑ куҫӗсенчен пӑхсан, пурне те сӑмахсӑр-мӗнсӗрех ӑнланчӗ.

— Но, заглянув в мокрые от слез, сияющие счастьем глаза Аксиньи, она поняла все без слов.

I // .

Вырӑн пур чух пӗр сӑмахсӑр каятӑп!

Поеду без разговоров, пока вакан есть.

XXVIII // .

Григорий ун урисене ашӑкпа типтерлӗн кӗптесе витнӗ чух вӑл ун ҫине сӑмахсӑр тав туса пӑхса илчӗ, куҫӗсене хупрӗ.

Она с молчаливой благодарностью, взглянула на Григория, когда он заботливо укутал ей ноги, прикрыла глаза.

XXVI // .

Унӑн тӗтре хупласа илнӗ хура куҫӗсенче куҫҫуль тумламӗсем йӑлтӑртатмаҫҫӗ, анчах вӗсем сирсе сирӗлми чун асапӗпе, сӑмахсӑр йӑлӑнупа тулнӑ та, Дуняшка, самантлӑха чарӑнса, хӑй те сисмесӗр, ним шутламан ҫӗртен каларӗ:

В затуманенных черных глазах ее не блестели слезы, но столько в них было страдания и немой мольбы, что Дуняшка, остановившись на секунду, невольно и неожиданно для себя сказала:

XXIV // .

Кэмпбел поручик ҫине йӗрӗннӗ пекрех кулса пӑхса илчӗ, Григорие ҫаннинчен туртса, сӑмахсӑр ӑнлантарма тытӑнчӗ: абрикос вӑррине сӗтел варринерех шутарчӗ, унпа юнашар, танлаштарса кӑтартнӑ пек, хӑйӗн пысӑк аллаппине касмалла хучӗ те, чӗлхипе чаплаттарса илсе, вӑрра аллипе хупларӗ.

Кэмпбелл с пренебрежительной улыбкой посмотрел на поручика, тронул Григория за рукав, молча начал объяснять: подвинул на середину стола абрикосовую косточку, рядом с ней, как бы сопоставляя, ребром поставил свою большую ладонь и, щелкнув языком, прикрыл ладонью косточку.

XIX // .

Старикӗн сӑмахсӑр ыйтӑвне хирӗҫ шанчӑксӑррӑн кӑна аллипе сулчӗ.

На немой вопрос старика безнадежно махнул рукой:

XVI // .

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех