Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

сӑмахсемпе (тĕпĕ: сӑмах) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Ҫул тӑрӑшшӗпе ӑна хам ӑшра ухмах, йӗксӗк тесе тата темӗн тепӗр сӑмахсемпе вӑрҫса пытӑм.

Куҫарса пулӑш

Вӑрҫӑ секречӗ // Чӑвашсен патшалӑх издательстви. Гайдар, Аркадий Петрович. Вӑрҫӑ секречӗ: [повеҫ] / А. П. Гайдар. — Шупашкар: Чӑвашсен патшалӑх издательстви, 1936. — 175 с.

— Эпӗ Алька халлапне хамӑн сӑмахсемпе каласа парӑп.

Куҫарса пулӑш

Вӑрҫӑ секречӗ // Чӑвашсен патшалӑх издательстви. Гайдар, Аркадий Петрович. Вӑрҫӑ секречӗ: [повеҫ] / А. П. Гайдар. — Шупашкар: Чӑвашсен патшалӑх издательстви, 1936. — 175 с.

Ҫак ырӑ сӑмахсемпе уйрӑлчӗҫ ҫамрӑк юлташӗсем Арсен Вагановичпа Антонина Васильеваран.

Куҫарса пулӑш

Иккӗмӗш пайӗ // .

Ахаль сӑмахсемпе каласан, ҫыннӑн юнӗнче хӗрлӗ шариксен шучӗ хӑвӑрт ӳснипе чирли пысӑк асап тӳссе пурнӑҫран уйрӑлать.

Куҫарса пулӑш

Иккӗмӗш пайӗ // .

Вӗсем ял ачисенчен мӑшкӑлласа кулма, чуна ыраттаракан сӑмахсемпе кӳрентерме пӑхасси куҫкӗрет терӗ вӑл ҫӗнӗ юлташсене.

Куҫарса пулӑш

Иккӗмӗш пайӗ // .

Унӑн куҫӗсем шывлана пуҫланине вӗрентекен асӑрхарӗ те ӑна ҫепӗҫ сӑмахсемпе лӑплантарчӗ.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Ачашшӑн! — пӳлчӗ кукка калинкке патӗнченех усал сӑмахсемпе вӑрҫма тытӑннӑ старик Якова.

Только ласково! — оборвал дядя старика Якова, который начал чертыхаться еще от самой калитки.

Параппанҫӑ кун-ҫулӗ // Леонид Агаков. Гайдар, Аркадий Петрович. Параппанҫӑ кун-ҫулӗ: повесть; вырӑсларан Л.Агаков куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш государство издательстви, 1957. — 132 с.

— Эпӗ Алька халапне хам сӑмахсемпе каласа парӑп.

— Я расскажу Алькину сказку своими словами.

Мальчиш-кибальчишпа унӑн ҫирӗп сӑмахӗ ҫинчен хывнӑ халап // Михаил Рубцов. Гайдар, Аркадий Петрович. Ман юлташсем: калавсем; вырӑсларан М. Рубцов куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш государство издательстви, 1953. — 158 с. — 147–157 с.

Шурӑ кӗписене пиҫиххипе ҫыхнӑ, йывӑр хутлам атӑллӑ кӑтра та сарӑ каччӑсем, кӳлсе тӑратнӑ урапасем ҫине уртӑнса, ҫивӗч сӑмахсемпе калаҫса илеҫҫӗ, — шурӑ шӑлӗсене кӑтартса кулаҫҫӗ.

Русокудрые парни, в чистых, низко подпоясанных рубахах, в тяжелых сапогах с оторочкой, перекидываются бойкими словами, опершись грудью на отпряженную телегу, зубоскалят.

Ял // Василий Хударсем. Тургенев И.С. Тӑнкӑртатать: калавсем. — Шупашкар: Чӑваш государство издательстви, 1941. — 36 с. — 28–31 с.

— Ермолай кунта пур шӑллӑм тенӗскерсем ҫинчен те вӑйлӑ, пичете юрӑхсӑр сӑмахсемпе каласа хучӗ.

Тут Ермолай сильно и непечатно отозвался о младших братьях вообще.

Тӑнкӑртатать // Василий Хударсем. Тургенев И.С. Тӑнкӑртатать: калавсем. — Шупашкар: Чӑваш государство издательстви, 1941. — 36 с. — 3–27 с.

Анчах пӗчӗкҫӗ ҫын хӑйне ӑнланса илмелле тума пултарайман, унӑн йытта ҫепӗҫ сӑмахсемпе ҫеҫ улталамалла пулнӑ.

Но он не мог сделать себя для нее понятным и должен был обманывать ее ласковым словом.

XI // .

Вӗсем, пӗр-пӗрне ҫавӑтса, йывӑррӑн утаҫҫӗ; унтан карта патне ҫывхараҫҫӗ те малалла ӳпӗнеҫҫӗ, чӗркуҫленсе лараҫҫӗ, нумайччен хурланса йӗреҫҫӗ, нимӗскер чӗнмен чул ҫине нумайччен пӑхаҫҫӗ, унӑн айӗнче вӗсен ывӑлӗ выртать; кӗске сӑмахсемпе пӑшӑлтатса илеҫҫӗ те, чул ҫинчи тусана шӑлса тасатаҫҫӗ, чӑрӑш туратне тӳрлетеҫҫӗ, унтан каллех кӗлтӑваҫҫӗ; ҫак вырӑна ниепле пӑрахса каяймаҫҫӗ, ҫакӑнтан вӗсене ывӑлӗ патне, ывӑлӗ ҫинчен аса илесси патне ҫывӑхрах пек туйӑнать…

Поддерживая друг друга, идут они отяжелевшею походкой; приблизятся к ограде, припадут и станут на колени, и долго и горько плачут, и долго и внимательно смотрят на немой камень, под которым лежит их сын; поменяются коротким словом, пыль смахнут с камня да ветку елки поправят, и снова молятся, и не могут покинуть это место, откуда им как будто ближе до их сына, до воспоминаний о нем…

XXVIII // .

— Анчах эсӗ ан ҫатӑлтат, ман валли кӑвас илсе килме хуш; лар та — сана сахал, анчах чылаях витӗмлӗ сӑмахсемпе хам мӗн пӗлтернине итле.

— А ты не тараторь, вели принести мне квасу, присядь и слушай, что я тебе сообщу в немногих, но, надеюсь, довольно сильных выражениях.

XXV // .

Павел Петровичпа вӑл текех тавлашмарӗ, мӗншӗн тесен лешӗ вӑл пур чухне хӑйне хӑй ытлашшиех аристократла тыткаларӗ, шухӑшӗсене сӑмахсемпе каличчен ытларах — сасӑсемпе кӑна пӗлтере пуҫларӗ.

С Павлом Петровичем он уже не спорил, тем более что тот в его присутствии принимал чересчур аристократический вид и выражал свои мнения более звуками, чем словами.

XXIII // .

— Урӑх сӑмахсемпе каласан: Аркадий Кирсанов эпӗ ӑнланма пултараймиех ҫӳлте тӑрать, — пуҫӑма таятӑп, чарӑнатӑп.

— Другими словами: Аркадий Кирсанов слишком возвышен для моего понимания, — преклоняюсь и умолкаю.

XXI // .

Сӗмсӗрлӗхне пула, хӑй аран ҫеҫ пӗлекен, хӑйне нихӑҫан та чӗнмен, ҫапах та илтнӗ ырӑ хыпарсем тӑрӑх, ӑслӑ та хӑйне ҫынсем хӑналанса пурӑннӑ ялти хӗрарӑм патне килме шухӑш тытнӑскер, вӑл шӑмӑ-миммине ҫитиех именнӗ, ҫавӑнпа та, малтанах хатӗрлесе хунӑ сӑмахсемпе каҫару ыйтса, ырӑ сунмалли сӑмахсем вырӑнне — Евдокия Кукшина Анна Сергеевна сывлӑхӗ ҫинчен ыйтса пӗлме ячӗ, ун ҫинчен Аркадий Николаевич та питӗ мухтаса калаҫнӑ тесе, темӗнле ӑҫтиҫуксене лапӑртатса хучӗ…

Решившись, с свойственною ему назойливостью, поехать в деревню к женщине, которую он едва знал, которая никогда его не приглашала, но у которой, по собранным сведениям, гостили такие умные и близкие ему люди, он все-таки робел до мозга костей и, вместо того чтобы произнести заранее затверженные извинения и приветствия, пробормотал какую-то дрянь, что Евдоксия, дескать, Кукшина прислала его узнать о здоровье Анны Сергеевны и что Аркадий Николаевич тоже ему всегда отзывался с величайшею похвалой…

XIX // .

Матвей Ильич ун патне мӑнаҫлӑн, йӑпӑлтиллӗ сӑмахсемпе пырса тӑчӗ.

Матвей Ильич приблизился к ней с величественным видом и подобострастными речами.

XIV // .

Сунарта Валетка ывӑнма пӗлмест, сисӗмӗ те унӑн ҫителӗклӗ, анчах теплерен-пӗрре аманнӑ мулкача хӑваласа тытма пултарсан, вӑл ӑна пӗр-пӗр сулхӑн вырӑнта, симӗс тӗм айӗнче, хӑйне пурте пӗлекен е хальччен ҫын илтмен хивре сӑмахсемпе вӑрҫакан Ермолайран аяккалла пӑрӑнса, пӗр шӑмӑ хӑварми, киленсе ҫисе ярать.

На охоте он отличался неутомимостью и чутье имел порядочное; но если случайно догонял подраненного зайца, то уж и съедал его с наслажденьем всего, до последней косточки, где-нибудь в прохладной тени, под зеленым кустом, в почтительном отдалении от Ермолая, ругавшегося на всех известных и неизвестных диалектах.

Ермолайпа мелник арӑмӗ // Асклида Соколова. Тургенев И.С. Пиравйхи юрату: повеҫсем, калавсем, прозӑллӑ сӑвӑсем. — Шупашкар: Чӑваш кӗнеке издательстви, 1982. — 176 с. — 132–142 с.

Зинаида!» сӑмахсемпе вӗҫленмеллеччӗ, анчах ман нимӗн те тухмарӗ.

Зинаида!», но ничего не вышло.

XIV // .

Петер6ургра кӑшт пурӑннӑ хыҫҫӑнах, 1829 ҫулхи апрелӗн 30-мӗшӗнче, писатель хӑйӗн амӑшӗ патне ҫырнӑ ҫырӑвӗнче хулана кайран повеҫсенче тӗл пулакан сӑмахсемпе характеристика парать: «Кунта пур ҫӗрте те шӑп, халӑх ним ҫинчен те шутламасть, кашни утӑмрах служащисемпе вырӑнта тӑракан ҫынсем тӗл пулаҫҫӗ, вӗсем пурте хӑйсен департаменчӗсемпе коллегийӗсем ҫинчен калаҫаҫҫӗ, нимле хавхалану та ҫук, пурте ӗмӗре куллен-кунхи ӑҫти-ҫук ӗҫсемпе ирттереҫҫӗ».

Куҫарса пулӑш

Н. В. Гоголь ҫырнӑ «Петербург повеҫӗсем» // Михаил Рубцов. Николай Гоголь. Повеҫсем; вырӑсларан Михаил Рубцов куҫарнӑ. — Шупашкар: Чӑваш АССР государство издательстви, 1952. — 147–158 с.

Страницăсем:

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех