Чӑваш чӗлхин икчӗлхеллӗ ҫӳпҫи

Шырав

Шырав ĕçĕ:

пуҫсенчен (тĕпĕ: пуҫ) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Анне тутлӑ апатпа сӑйлать, хуралнӑ кӗпе-йӗмсене ҫӑвать, кашнинех кӑкӑрӗ ҫумне чӑмӑртаса пуҫсенчен ачашлать.

Куҫарса пулӑш

Пӗрремӗш пайӗ // .

Тепӗр самант — атӑсем ҫав ачаш мамӑк пуҫсенчен хӑш-пӗрне ним хӗрхенӳсӗр таптаса ватмалла.

Еще мгновение — и сапоги безжалостно раздавят несколько нежных, пушистых головок.

2 // .

Кирлех пулсан, эпӗ луччӑ пӑшал тытатӑп та — шат та шат! ун кӳпчекӗпеле пуҫсенчен.

А понадобится, я уж лучше возьму ружье да прикладом — бац-бац по башкам.

I // .

Уйӑхлӑ каҫхине ялӑн сарлака урамне, унӑн пӳрт-ҫурчӗсене, капанӗсене, ӗнтӗркенӗ ҫӳҫисене курса тӑнӑ хушӑра чун лӑп пулать, ҫав канлӗхре ӗҫ-пуҫсенчен, шухӑшсенчен, хуйхӑ-суйхӑсенчен, ҫӗрлехи ӗмӗлкесемпе витӗннӗ чун йӑвашланса, салхуланса, чиперленсе каять, ҫӑлтӑрсем те ун ҫине ачашласа тата ҫемҫе кӑмӑлпа пӑхса тӑнӑн туйӑнать, ҫӗр ҫинче текех усал япала ҫук пек пӗтӗмпех чипер иртсе пынӑн туйӑнать.

Когда в лунную ночь видишь широкую сельскую улицу с ее избами, стогами, уснувшими ивами, то на душе становится тихо; в этом своем покое, укрывшись в ночных тенях от трудов, забот и горя, она кротка, печальна, прекрасна, и кажется, что и звезды смотрят на нее ласково и с умилением, и что зла уже нет на земле, и все благополучно.

Хупӑлчари этем // Иван Мучи. Антон Чехов. Калавсем. Чӑвашгосиздат, 1940. — 100–125 стр.

29. Вӗсем ҫапла хӑтланнӑ вӑхӑтра тӳлек пуҫсенчен пӗри, варринчи, вӑранчӗ, вӑл ытти икӗ пуҫран пысӑкрахчӗ.

29. Когда они покушались, одна из покоящихся голов, которая была средняя, пробудилась, и она была более других двух голов.

3 Езд 11 // .

Страницăсем:
  • 1

Меню

 

Статистика

...тĕплӗнрех